Krzysztof Kloc
Verified account This account is verified. Learn more@Kloc_K
Osoba historyczna.
908 Following 12K Followers 58K Posts
Latest posts 5
„Taka właśnie była Polska Odrodzona. Była – jak pisał Hans Roos – państwem wielonarodowym z jednonarodową ideologią”,
państwem Polaków, wywalczonym przez Polaków, obronionym
przez Polaków, tworzonym i rządzonym przez Polaków. I to
pomimo tego, że przecież wśród tych Polaków bywali Polacy
o niepolskim pochodzeniu. Ot, paradoks! A może nie?
„Polskie Państwo stworzył Naród polski. On był i jest ostoją
państwowej idei, której żywotność, karmiąc tradycyą wielkiej, tysiącletniej przeszłości, przekazywaną z pokolenia w pokolenie, doprowadziła do zmartwychwstania Rzeczypospolitej. Wcielony w naród czynnik ludzkiej zbiorowej woli i uczucia był tu decydujący” – stwierdzał Jerzy Smoleński.
To nie endecki wymysł – to stała wykładnia i praktyka funkcjonowania państwa polskiego w Dwudziestoleciu. Od początku
do końca. Przed 1926 rokiem i po jego zakończeniu. I chociaż na
terytorium „Państwa Polskiego zamieszkuje znaczniejsza liczba
ludzi, należących do rozmaitych narodowości”, to „Naród polski
ma w państwie nie tylko przewagę liczebną, ale przez stopień swej
cywilizacji i przez tradycję państwową nadaje charakter całemu państwu”. Dodatkowo „ma Polska terytorium państwowe o ści-
śle oznaczonych granicach, ma liczną ludność o znacznej przewadze elementu narodowego polskiego i ma własną najwyższą,
niezawisłą od nikogo władzę państwową, rozporządzającą środkami przymusowymi”, toteż „jest Polska państwem o cechach
państwa narodowego”. „Polskę tworzą Polacy! Z trudem to idzie, jednak idzie. Wciąż naprzód” – pisał Stanisław Karpiński. Taka rzeczywistość, a nie narzucane małym traktatem wersalskim powinności, traktatem – z polskiej perspektywy brutalnie narzuconym, godzący w suwerenność – który gwarantował
mniejszościom narodowym pełne równouprawnienie czy konkretne zapisy konstytucji marcowej, niosła za sobą oczywiste konsekwencje. Dla polskiej większości, i to niezależnie od niekiedy wielowiekowej obecności na tych ziemiach, mniejszości były w Polsce Odrodzonej gośćmi, i to niespecjalnie mile widzianymi. Nie ma w tym zresztą niczego dziwnego ani tym bardziej
odkrywczego”.
państwem Polaków, wywalczonym przez Polaków, obronionym
przez Polaków, tworzonym i rządzonym przez Polaków. I to
pomimo tego, że przecież wśród tych Polaków bywali Polacy
o niepolskim pochodzeniu. Ot, paradoks! A może nie?
„Polskie Państwo stworzył Naród polski. On był i jest ostoją
państwowej idei, której żywotność, karmiąc tradycyą wielkiej, tysiącletniej przeszłości, przekazywaną z pokolenia w pokolenie, doprowadziła do zmartwychwstania Rzeczypospolitej. Wcielony w naród czynnik ludzkiej zbiorowej woli i uczucia był tu decydujący” – stwierdzał Jerzy Smoleński.
To nie endecki wymysł – to stała wykładnia i praktyka funkcjonowania państwa polskiego w Dwudziestoleciu. Od początku
do końca. Przed 1926 rokiem i po jego zakończeniu. I chociaż na
terytorium „Państwa Polskiego zamieszkuje znaczniejsza liczba
ludzi, należących do rozmaitych narodowości”, to „Naród polski
ma w państwie nie tylko przewagę liczebną, ale przez stopień swej
cywilizacji i przez tradycję państwową nadaje charakter całemu państwu”. Dodatkowo „ma Polska terytorium państwowe o ści-
śle oznaczonych granicach, ma liczną ludność o znacznej przewadze elementu narodowego polskiego i ma własną najwyższą,
niezawisłą od nikogo władzę państwową, rozporządzającą środkami przymusowymi”, toteż „jest Polska państwem o cechach
państwa narodowego”. „Polskę tworzą Polacy! Z trudem to idzie, jednak idzie. Wciąż naprzód” – pisał Stanisław Karpiński. Taka rzeczywistość, a nie narzucane małym traktatem wersalskim powinności, traktatem – z polskiej perspektywy brutalnie narzuconym, godzący w suwerenność – który gwarantował
mniejszościom narodowym pełne równouprawnienie czy konkretne zapisy konstytucji marcowej, niosła za sobą oczywiste konsekwencje. Dla polskiej większości, i to niezależnie od niekiedy wielowiekowej obecności na tych ziemiach, mniejszości były w Polsce Odrodzonej gośćmi, i to niespecjalnie mile widzianymi. Nie ma w tym zresztą niczego dziwnego ani tym bardziej
odkrywczego”.
