Pinned post
Informacja dla rodziców, którzy dzisiaj, po tragicznych doniesieniach, zadają sobie w panice pytanie: "Przecież moje dziecko też gra w gry, czy przypadkiem nie planuje tego samego co 15-letni Wiktor?"
Czy powinniście się obawiać zachowania swoich dzieci?
Odpowiedź nie jest oczywista.
W sieci faktycznie istnieją mroczne zakątki, takie jak wątki TCC (True Crime Community), gdzie fascynacja zbrodnią przybiera niebezpieczne formy. Nie oznacza to jednak, że każde grające dziecko ma z tym światem styczność. Warto pytać i rozmawiać, ale trzeba mieć świadomość jednego: osoba głęboko wciągnięta w takie toksyczne środowiska uczy się celowo kłamać, unikać odpowiedzi lub sprawnie wami manipulować.
Sam byłem swego czasu mocno wciągnięty w gry. Spędzałem przed ekranem długie godziny ze znajomymi, więc doskonale rozumiem ten mechanizm. Zależało mi jednak wyłącznie na rywalizacji i zdobywaniu kolejnych leveli, nigdy oczywiście miałem do czynienia również z patologicznymi treściami i w tamtym czasie niektorych z nich nie potrafiłem sklasyfikować, bo zwyczajnie uczyłem się tego (mówię tu patostreamingu) , oczywiście wpływało to na mnie, tak samo jak i na moich rówieśników, lecz sam osobiście nie chciałem wchodzić właśnie w treści związane z horrorami jak np. gra "5 Nights at Freddy's".
Z perspektywy czasu to zaangażowanie pokazało mi też plusy – dziś gaming to pełnoprawna branża, w której można pracować i być pełnoetatowym graczem.
Do weryfikacji tego, co robi wasze dziecko, trzeba podejść niezwykle delikatnie. Radykalne odcięcie od internetu to dla nich brutalne odebranie pasji i kontaktu ze znajomymi.
Robiąc rodzicielskie "śledztwo", z pewnością odkryjecie rzeczy, które was zaniepokoją – że palą e-papierosy, czy wchodzą na strony dla dorosłych, często z potrzeb seksualnych.
Zanim jednak wybuchniecie, przypomnijcie sobie, że w ich wieku testowaliście podobne granice, tylko dzisiaj wszystko jest zcyfryzowane i łatwiej dostępne.
Jeśli chcecie wiedzieć, co naprawdę publikują wasze dzieci, zajrzyjcie na ich Instagrama lub Snapchata, a nie Facebooka – tam młodzi wrzucają najwięcej głupot, bo wiedzą, że dorosłych jest tam po prostu mniej.
Często zapominamy o absolutnej podstawie. Nie dajemy od razu małemu dziecku do ręki telefonu większego od jego dłoni, żeby zyskać chwilę ciszy. Najpierw spędzamy z nim czas przez realne aktywności, budując przestrzeń na wzajemne zaufanie.
Dziecko w końcu wejdzie w świat gier – dzisiaj to wręcz społeczna konieczność, by nie odstawać od rówieśników.
W pełni rozumiem wasze zaniepokojenie, bo dla wielu z was to całkowicie obcy, niezrozumiały teren.
Zamiast panikować, usiądźcie z nimi i szczerze zainteresujcie się tematem. Zadawajcie pytania, spróbujcie zrozumieć zasady, okażcie zaufanie do ich pasji. Jednocześnie, jako naturalną przeciwwagę, konsekwentnie pokazujcie inne ścieżki i rozwijajcie alternatywne zainteresowania. Podrzucajcie angażujące treści historyczne czy sportowe. Zabierzcie dzieciaka na kosza, piłkę czy inną dyscyplinę, żeby poczuł emocje poza ekranem.
Sam miałem dokładnie takie wsparcie. Dzięki temu, że moi rodzice potrafili zachować ten balans – za co jestem im dziś ogromnie wdzięczny – potrafię bezpiecznie poruszać się po internecie i w pełni rozumieć te zjawiska.
Czy powinniście się obawiać zachowania swoich dzieci?
Odpowiedź nie jest oczywista.
W sieci faktycznie istnieją mroczne zakątki, takie jak wątki TCC (True Crime Community), gdzie fascynacja zbrodnią przybiera niebezpieczne formy. Nie oznacza to jednak, że każde grające dziecko ma z tym światem styczność. Warto pytać i rozmawiać, ale trzeba mieć świadomość jednego: osoba głęboko wciągnięta w takie toksyczne środowiska uczy się celowo kłamać, unikać odpowiedzi lub sprawnie wami manipulować.
Sam byłem swego czasu mocno wciągnięty w gry. Spędzałem przed ekranem długie godziny ze znajomymi, więc doskonale rozumiem ten mechanizm. Zależało mi jednak wyłącznie na rywalizacji i zdobywaniu kolejnych leveli, nigdy oczywiście miałem do czynienia również z patologicznymi treściami i w tamtym czasie niektorych z nich nie potrafiłem sklasyfikować, bo zwyczajnie uczyłem się tego (mówię tu patostreamingu) , oczywiście wpływało to na mnie, tak samo jak i na moich rówieśników, lecz sam osobiście nie chciałem wchodzić właśnie w treści związane z horrorami jak np. gra "5 Nights at Freddy's".
Z perspektywy czasu to zaangażowanie pokazało mi też plusy – dziś gaming to pełnoprawna branża, w której można pracować i być pełnoetatowym graczem.
Do weryfikacji tego, co robi wasze dziecko, trzeba podejść niezwykle delikatnie. Radykalne odcięcie od internetu to dla nich brutalne odebranie pasji i kontaktu ze znajomymi.
Robiąc rodzicielskie "śledztwo", z pewnością odkryjecie rzeczy, które was zaniepokoją – że palą e-papierosy, czy wchodzą na strony dla dorosłych, często z potrzeb seksualnych.
Zanim jednak wybuchniecie, przypomnijcie sobie, że w ich wieku testowaliście podobne granice, tylko dzisiaj wszystko jest zcyfryzowane i łatwiej dostępne.
Jeśli chcecie wiedzieć, co naprawdę publikują wasze dzieci, zajrzyjcie na ich Instagrama lub Snapchata, a nie Facebooka – tam młodzi wrzucają najwięcej głupot, bo wiedzą, że dorosłych jest tam po prostu mniej.
Często zapominamy o absolutnej podstawie. Nie dajemy od razu małemu dziecku do ręki telefonu większego od jego dłoni, żeby zyskać chwilę ciszy. Najpierw spędzamy z nim czas przez realne aktywności, budując przestrzeń na wzajemne zaufanie.
Dziecko w końcu wejdzie w świat gier – dzisiaj to wręcz społeczna konieczność, by nie odstawać od rówieśników.
W pełni rozumiem wasze zaniepokojenie, bo dla wielu z was to całkowicie obcy, niezrozumiały teren.
Zamiast panikować, usiądźcie z nimi i szczerze zainteresujcie się tematem. Zadawajcie pytania, spróbujcie zrozumieć zasady, okażcie zaufanie do ich pasji. Jednocześnie, jako naturalną przeciwwagę, konsekwentnie pokazujcie inne ścieżki i rozwijajcie alternatywne zainteresowania. Podrzucajcie angażujące treści historyczne czy sportowe. Zabierzcie dzieciaka na kosza, piłkę czy inną dyscyplinę, żeby poczuł emocje poza ekranem.
Sam miałem dokładnie takie wsparcie. Dzięki temu, że moi rodzice potrafili zachować ten balans – za co jestem im dziś ogromnie wdzięczny – potrafię bezpiecznie poruszać się po internecie i w pełni rozumieć te zjawiska.
