Pinned post
The ‘Chinese spy’ that didn’t shag me
Het moet de herfst van 2003 of 2004 zijn geweest. De computer-industrie was booming, nieuwe ontwikkelingen volgden elkaar in duizelingwekkend tempo op en ik zat er middenin. Als analist en journalist schreef ik destijds voor toonaangevende Nederlandse computerbladen als PCM en Computer!Totaal. Daarnaast runde ik met Hardware Analysis een van de populairste internationale computer-hardware-websites ter wereld. Met miljoenen pageviews per maand en een gezonde stroom aan advertentie-inkomsten was ik een journalist met een bekende naam, iemand die letterlijk de koers van een aandeel kon beïnvloeden met een goede, of slechte, review. Door die bevoorrechte positie werd ik regelmatig in de watten gelegd door de absolute zwaargewichten uit Silicon Valley en Azië, bedrijven zoals @intel, @nvidia, @Dell, ATi en @Asus.
Ieder jaar vloog ik volledig op hun kosten naar #Computex in #Taipei. Deze gigantische vakbeurs was vier dagen lang het kloppende hart van de computer-industrie, héél Taipei gonsde hierdoor van de bedrijvigheid. Hetzelfde Taipei waar ieder jaar een luxe suite in minstens een viersterrenhotel op mij wachtte. Mijn agenda tijdens zo’n beurs was genadeloos volgepropt met meetings, briefings, productpresentaties en diners. Overdag rende ik van de ene vergaderzaal naar de andere om maar bovenop het laatste nieuws te zitten en ’s avonds kroop ik op mijn hotelkamer achter mijn laptop om tot in de kleine uurtjes diepgravende analyses te tikken voor mijn lezers.
Tijdens een van die strak geregisseerde zakelijke meetings, op het hoofdkantoor van een grote Taiwanese hardwarefabrikant, zag ik haar voor het eerst. De vergaderruimte was strak, zakelijk ingericht en gevuld met voornamelijk mannen in grijze pakken. Zij zat echter niet aan de grote mahoniehouten tafel, maar samen met twee andere dames op een rij stoelen tegen de wand. Ze had een notitieblok op haar schoot en hield een pen in de aanslag.
Toen ik de ruimte kordaat binnenstapte met mijn hand al uitgestoken naar de marketingmanager, kruisten onze blikken elkaar. Onbewust hield ik mijn blik net een fractie te lang vast. Puur uit bewondering, want potverdorie, wat was zij een adembenemende verschijning. Ze had gitzwart, glanzend haar dat losjes over haar schouders viel, had een klassieke Aziatische schoonheid en grote donkere ogen die je blik vasthielden, je belemmerden om weg te kijken. Hypnotiserend is misschien wel de beste beschrijving.
Mijn ietwat onverholen blik ontging haar niet. In plaats van weg te kijken, schoot ze in de lach en stak ze spontaan, bijna speels, haar hand op als groet. Haar ontwapenende glimlach overviel me en even schoot ook ik uit mijn rol. Ik glimlachte terug en knikte haar kant op, waarop ze plotseling verlegen haar ogen neersloeg en zich over haar notitieblok boog. Een tel later schudde ik de hand van de marketingmanager en hadden wij een geanimeerd gesprek over kloksnelheden, nieuwe chipsets, en de bandbreedte van een nieuwe geheugenarchitectuur. Toch dwaalden mijn ogen tussendoor geregeld af naar de zijlijn. Daar zag ik hoe ze geconcentreerd aantekeningen maakte en af en toe zachtjes iets fluisterde tegen haar buurvrouw. Toen ik het gesprek afrondde om mij naar mijn volgende afspraak te haasten, keek ik nog één keer haar richting op. Opnieuw vonden onze blikken elkaar. Ditmaal lachte ze breeduit, een lach die ik wederom met een knikje en een glimlach beantwoordde voordat de zware vergaderdeur achter mij in het slot viel.
Diezelfde avond zocht ik de relatieve rust op van de lobby in mijn hotel. Stel je een stijlvolle, uitgestrekte lounge voor met warm, gedimd licht, een interieur met aardetinten, diepe leren fauteuils en aan de bar het zachte gekletter van ijsblokjes in hoge glazen voordat de drank werd ingeschonken. In de hoek zat een pianist die moeiteloos relaxte jazzmelodieën uit een zwarte Yamaha vleugel toverde, terwijl obers de gasten op hun wenken bedienden. Het was een welkome afwisseling op de hotelkamer waar ik de dag ervoor mijn dagelijkse stuk had geschreven.
Ik zat diep verzonken in mijn tekst, met mijn laptop op schoot en een glas wijn binnen handbereik, toen een beweging verderop in de lobby mijn aandacht trok. Ik keek op en zag haar vanuit mijn ooghoek de lobby binnenlopen, vergezeld door een al even prachtige vriendin. Allebei droegen ze stijlvolle avondkleding die scherp afstak tegen de uniforme, vrijwel zonder uitzondering grijze of donkerblauwe pakken van de beursgangers die ook in de lobby rondliepen.
Of mijn gestaar de aanleiding was weet ik niet meer, maar opeens keek ze mijn kant op en weer kruisten onze blikken elkaar, en voor ik het wist stond ze naast mij. In vrijwel accentloos, vlekkeloos Engels vroeg ze hoe mijn meetings die dag waren verlopen. Zonder op een uitnodiging te wachten zetelde ze zich vervolgens galant in de stoel naast mij en stelde haar vriendin voor. Enigszins van mijn à propos klapte ik mijn laptop dicht en gebaarde naar de ober, die even later terugkeerde met drie glazen witte wijn.
Wat begon als beleefde smalltalk over de drukte op de beursvloer, mondde die avond al snel uit in een verrassend diepgaand gesprek. Terwijl de avond vorderde en haar vriendin geanimeerd aan de praat raakte met een van de andere tech-journalisten die naast mij zat, leek de rest van de lobby langzaam om ons heen te vervagen. Haar naam was Huang, en nee, dit verzin ik niet. Ze was scherp, gevat, goed opgeleid en oprecht geïnteresseerd in een wereld die zij niet kende, Europa, en specifiek Nederland toen ik haar vertelde waar ik vandaan kwam.
Op een gegeven moment vroeg ze of ik alleen voor Computex naar #Taiwan was gekomen, of dat ik ook nog iets van cultuur van het eiland ging opsnuiven. Ik gaf eerlijk toe dat ik dat dolgraag wilde, maar tussen alle verplichtingen door simpelweg niet wist waar ik moest beginnen. Ze lachte, leunde iets naar voren en stelde direct op de man af de vraag of ze mij, en mijn collega Albert, een Canadees met Chinese roots, het echte Taipei mocht laten zien. Ik wenkte Albert, en vroeg het hem, die net zoals ik uiteraard geen seconde twijfelde.
De twee daaropvolgende avonden dompelden Albert en ik ons, zodra de deuren van het beurscomplex sloten, volledig onder in een andere wereld. De kille, zakelijke sfeer van de vergaderzalen maakte plaats voor de zwoele, drukke en altijd bedrijvige straten van Taipei. In het gezelschap van deze twee prachtige vrouwen zagen Albert en ik meer van de stad dan in alle jaren daarvoor bij elkaar. We dwaalden door de serene zalen van het Nationaal Paleismuseum, zaten op lage plastic krukjes te eten in verscholen, traditionele eethuisjes in smalle achterafsteegjes, en beklommen zwetend door de drukkende hitte de steile treden van Elephant Mountain. Bovenaan keken we zwijgend uit over een eindeloze lichtjeszee, met de verlichte toren van Taipei 101 als een futuristisch symbool van Taiwan’s technische competentie strak afgetekend tegen de nachtelijke hemel. Daarna struinden we over de levendige avondmarkten, waar de geur van stinky tofu, geroosterd vlees en exotisch fruit zich mengde met het geroezemoes van duizenden mensen.
Ik zou liegen als ik zei dat ik mijn zakelijke agenda niet het liefst volledig had leeggeveegd om meer tijd vrij te maken voor deze excursies, deze onderdompeling in de Taiwanese cultuur. En ik zou liegen als ik zou beweren dat er geen chemie tussen mij en Huang was en dat die groeide met elk uur dat we samen doorbrachten. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het bij mij ook flink begon te knagen. Ik had thuis in Nederland immers al een paar jaar een vaste relatie. Omdat openheid en eerlijkheid voor mij het absolute fundament van een relatie vormen, besloot ik het niet te verzwijgen, en mijn vriendin van A tot Z te vertellen wat er speelde. Vanaf mijn hotelkamer belde ik haar op en vertelde haar zonder omwegen hoe de vork in de steel zat. Aan de andere kant van de lijn bleef het eerst even stil. En gaf mijn toenmalige vriendin aan zich er begrijpelijkerwijs wat ongemakkelijk bij te voelen, maar ze kende mij ook goed genoeg om te weten dat ik niets achter haar rug om zou doen. Ze begreep gelukkig dat dit een unieke kans was om Taiwan op deze manier te ervaren. Ik verzekerde haar met de hand op mijn hart dat ze zich geen zorgen hoefde te maken en dat ik haar trouw zou blijven.
Die belofte zou op mijn laatste avond in Taipei echter tot het uiterste op de proef worden gesteld. Die laatste avond, voordat ik weer naar huis zou vliegen, was ik door een hardwarefabrikant uitgenodigd voor een geweldig diner in een sfeervol restaurant hoog boven de stad. Uiteraard nodigden Albert en ik de beide vrouwen uit om als introducee mee te gaan. De stemming die avond was uitgelaten, de wijn vloeide rijkelijk en de blikken die Huang en ik uitwisselden zeiden meer dan duizend woorden. Toen we uiteindelijk afscheid namen in de lobby van mijn hotel, en ik aangaf dat ik mijn koffer ging inpakken voor de vlucht de volgende ochtend hing er een tastbare spanning in de lucht, alsof dit verhaal nog niet helemaal af was, alsof het boek nog niet uit was, alsof het laatste hoofdstuk nog geschreven moest worden.
Terug op mijn hotelkamer begon ik met een licht weemoedig gevoel mijn koffers te pakken voor de terugvlucht van de volgende ochtend. De hectiek van de week viel langzaam van me af terwijl ik rustig de comfortabele kleren die ik de volgende dag aan zou trekken klaarlegde. Ik stond net op het punt om het licht uit te doen, en in bed te kruipen, toen er rond middernacht zachtjes, maar heel doelbewust, op mijn kamerdeur werd geklopt.
Verbaasd liep ik naar de deur en trok hem open zonder eerst door het kijkgaatje te kijken. Daar, in het gedimde licht van de hotelgang, stond Huang. Ze had haar avondkleding verruild voor een nauwsluitende, elegante avondjurk, wat haar figuur op precies de juiste plekken fenomenaal accentueerde. In haar ene hand hield ze een gekoelde fles champagne vast, een fles waar de condensdruppels langzaam vanaf gleden, tussen de vingers van haar andere hand bungelden twee kristallen champagneglazen. Met diezelfde ontwapenende, ietwat ondeugende glimlach waarmee ze me dagen eerder in de vergaderzaal had overvallen, keek ze me aan. Zachtjes vroeg ze of ze nog even binnen mocht komen om op een passende manier afscheid te nemen.
Even leek de tijd volledig stil te staan in die stille hotelgang. Het zachte gezoem van de airconditioning was het enige geluid dat op dat moment tot mij doordrong, en mijn blikveld leek zich steeds verder te vernauwen totdat ik alleen haar nog zag staan. De verleiding was levensgroot en het decor leek rechtstreeks weggelopen uit een Hollywood-film. De afstand tussen Taipei en Amsterdam was bijna tienduizend kilometer: niemand in Nederland zou dit ooit te horen krijgen, mijn toenmalige vriendin zou er nooit achter zijn gekomen. Ik keek naar de champagne, naar haar vragende ogen, naar de twee glazen in haar andere hand en voelde de aantrekkingskracht in mijn lijf als een razende tekeer gaan.
Maar ik herinner mij nog goed dat precies op dat moment het telefoongesprek door mijn hoofd flitste. Ik dacht aan de belofte die ik mijn vriendin had gemaakt, het vertrouwen dat ze in mij had, juist omdat ik eerlijk tegen haar was geweest. Dat vertrouwen nu beschamen zou niet alleen haar breken, maar ik zou mijzelf ook nooit meer in de spiegel kunnen aankijken. Ik haalde diep adem, dwong mezelf tot kalmte, probeerde die razende aantrekkingskracht die ik door mijn lijf voelde gieren de baas te worden en keek Huang indringend aan. Ik deed een stap naar voren, terwijl ik de deur van de hotelkamer achter mij sloot, en terwijl ik haar zachtjes omhelsde, bedankte ik haar voor de onvergetelijke dagen en haar fantastische gezelschap, maar wees haar aanbod vriendelijk doch beslist af. Ze wist waarom, want ik had er geen geheim van gemaakt dat er iemand thuis op mij wachtte.
De teleurstelling in haar ogen vergeet ik nooit meer, maar die teleurstelling duurde slechts een fractie van een seconde, voordat ze zich herstelde, glimlachte en me een goede terugreis wenste, terwijl ze voorover boog en mij een laatste zoen op mijn wang gaf. De geur van haar zoete oriëntaalse parfum zal ik nooit meer vergeten, en terwijl ze zich omdraaide en in haar elegante avondjurk zwoel en sensueel de gang naar de lift inliep volgden mijn ogen iedere stap die ze maakte, als vastgenageld aan de grond keek ik hoe haar heupen sensueel bewogen, gevangen in die prachtige avondjurk. Het tikken van de twee champagneglazen tegen elkaar was haast ritmisch, volgde haar cadans en echoode door de hotelgang. Totdat ze, zonder om te kijken, de lift instapte met de fles champagne in haar ene hand en de champagneglazen in de andere.
Toen de deur van mijn hotelkamer weer achter mij in het slot viel, ervoer ik de stilte van mijn hotelkamer als nog drukkender dan ervoor. Met een brok in mijn keel en een beklemmend gevoel dat woest wisselde tussen teleurstelling en een gevoel van trots, wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt. Maar dat dit ook de laatste keer zou zijn dat ik haar zou zien, Huang, die prachtige, spontane, intelligente, ontwapenende Huang.
Deze ervaring kwam de afgelopen dagen weer in volle hevigheid bij mij naar boven toen ik de krantenkoppen las over de geruchtmakende affaire van Nvidia-topman @JensenHuang. Ik werd direct teruggekatapulteerd naar die paar fantastische dagen in Taipei en dat afscheid in die hotelgang in Taipei, ruim twintig jaar geleden. Ik begrijp Jensen, om de avances van een dergelijke vrouw te kunnen weerstaan moet je van hele goede huize komen. Sommige deuren open of sluit je echter maar één keer in je leven. Want hoe magisch die dagen in Taiwan ook waren, iemand trouw blijven doe je ook op het moment dat niemand kijkt, de verleiding letterlijk aan je deur klopt, en je toch besluit om haar niet binnen te laten.
Het moet de herfst van 2003 of 2004 zijn geweest. De computer-industrie was booming, nieuwe ontwikkelingen volgden elkaar in duizelingwekkend tempo op en ik zat er middenin. Als analist en journalist schreef ik destijds voor toonaangevende Nederlandse computerbladen als PCM en Computer!Totaal. Daarnaast runde ik met Hardware Analysis een van de populairste internationale computer-hardware-websites ter wereld. Met miljoenen pageviews per maand en een gezonde stroom aan advertentie-inkomsten was ik een journalist met een bekende naam, iemand die letterlijk de koers van een aandeel kon beïnvloeden met een goede, of slechte, review. Door die bevoorrechte positie werd ik regelmatig in de watten gelegd door de absolute zwaargewichten uit Silicon Valley en Azië, bedrijven zoals @intel, @nvidia, @Dell, ATi en @Asus.
Ieder jaar vloog ik volledig op hun kosten naar #Computex in #Taipei. Deze gigantische vakbeurs was vier dagen lang het kloppende hart van de computer-industrie, héél Taipei gonsde hierdoor van de bedrijvigheid. Hetzelfde Taipei waar ieder jaar een luxe suite in minstens een viersterrenhotel op mij wachtte. Mijn agenda tijdens zo’n beurs was genadeloos volgepropt met meetings, briefings, productpresentaties en diners. Overdag rende ik van de ene vergaderzaal naar de andere om maar bovenop het laatste nieuws te zitten en ’s avonds kroop ik op mijn hotelkamer achter mijn laptop om tot in de kleine uurtjes diepgravende analyses te tikken voor mijn lezers.
Tijdens een van die strak geregisseerde zakelijke meetings, op het hoofdkantoor van een grote Taiwanese hardwarefabrikant, zag ik haar voor het eerst. De vergaderruimte was strak, zakelijk ingericht en gevuld met voornamelijk mannen in grijze pakken. Zij zat echter niet aan de grote mahoniehouten tafel, maar samen met twee andere dames op een rij stoelen tegen de wand. Ze had een notitieblok op haar schoot en hield een pen in de aanslag.
Toen ik de ruimte kordaat binnenstapte met mijn hand al uitgestoken naar de marketingmanager, kruisten onze blikken elkaar. Onbewust hield ik mijn blik net een fractie te lang vast. Puur uit bewondering, want potverdorie, wat was zij een adembenemende verschijning. Ze had gitzwart, glanzend haar dat losjes over haar schouders viel, had een klassieke Aziatische schoonheid en grote donkere ogen die je blik vasthielden, je belemmerden om weg te kijken. Hypnotiserend is misschien wel de beste beschrijving.
Mijn ietwat onverholen blik ontging haar niet. In plaats van weg te kijken, schoot ze in de lach en stak ze spontaan, bijna speels, haar hand op als groet. Haar ontwapenende glimlach overviel me en even schoot ook ik uit mijn rol. Ik glimlachte terug en knikte haar kant op, waarop ze plotseling verlegen haar ogen neersloeg en zich over haar notitieblok boog. Een tel later schudde ik de hand van de marketingmanager en hadden wij een geanimeerd gesprek over kloksnelheden, nieuwe chipsets, en de bandbreedte van een nieuwe geheugenarchitectuur. Toch dwaalden mijn ogen tussendoor geregeld af naar de zijlijn. Daar zag ik hoe ze geconcentreerd aantekeningen maakte en af en toe zachtjes iets fluisterde tegen haar buurvrouw. Toen ik het gesprek afrondde om mij naar mijn volgende afspraak te haasten, keek ik nog één keer haar richting op. Opnieuw vonden onze blikken elkaar. Ditmaal lachte ze breeduit, een lach die ik wederom met een knikje en een glimlach beantwoordde voordat de zware vergaderdeur achter mij in het slot viel.
Diezelfde avond zocht ik de relatieve rust op van de lobby in mijn hotel. Stel je een stijlvolle, uitgestrekte lounge voor met warm, gedimd licht, een interieur met aardetinten, diepe leren fauteuils en aan de bar het zachte gekletter van ijsblokjes in hoge glazen voordat de drank werd ingeschonken. In de hoek zat een pianist die moeiteloos relaxte jazzmelodieën uit een zwarte Yamaha vleugel toverde, terwijl obers de gasten op hun wenken bedienden. Het was een welkome afwisseling op de hotelkamer waar ik de dag ervoor mijn dagelijkse stuk had geschreven.
Ik zat diep verzonken in mijn tekst, met mijn laptop op schoot en een glas wijn binnen handbereik, toen een beweging verderop in de lobby mijn aandacht trok. Ik keek op en zag haar vanuit mijn ooghoek de lobby binnenlopen, vergezeld door een al even prachtige vriendin. Allebei droegen ze stijlvolle avondkleding die scherp afstak tegen de uniforme, vrijwel zonder uitzondering grijze of donkerblauwe pakken van de beursgangers die ook in de lobby rondliepen.
Of mijn gestaar de aanleiding was weet ik niet meer, maar opeens keek ze mijn kant op en weer kruisten onze blikken elkaar, en voor ik het wist stond ze naast mij. In vrijwel accentloos, vlekkeloos Engels vroeg ze hoe mijn meetings die dag waren verlopen. Zonder op een uitnodiging te wachten zetelde ze zich vervolgens galant in de stoel naast mij en stelde haar vriendin voor. Enigszins van mijn à propos klapte ik mijn laptop dicht en gebaarde naar de ober, die even later terugkeerde met drie glazen witte wijn.
Wat begon als beleefde smalltalk over de drukte op de beursvloer, mondde die avond al snel uit in een verrassend diepgaand gesprek. Terwijl de avond vorderde en haar vriendin geanimeerd aan de praat raakte met een van de andere tech-journalisten die naast mij zat, leek de rest van de lobby langzaam om ons heen te vervagen. Haar naam was Huang, en nee, dit verzin ik niet. Ze was scherp, gevat, goed opgeleid en oprecht geïnteresseerd in een wereld die zij niet kende, Europa, en specifiek Nederland toen ik haar vertelde waar ik vandaan kwam.
Op een gegeven moment vroeg ze of ik alleen voor Computex naar #Taiwan was gekomen, of dat ik ook nog iets van cultuur van het eiland ging opsnuiven. Ik gaf eerlijk toe dat ik dat dolgraag wilde, maar tussen alle verplichtingen door simpelweg niet wist waar ik moest beginnen. Ze lachte, leunde iets naar voren en stelde direct op de man af de vraag of ze mij, en mijn collega Albert, een Canadees met Chinese roots, het echte Taipei mocht laten zien. Ik wenkte Albert, en vroeg het hem, die net zoals ik uiteraard geen seconde twijfelde.
De twee daaropvolgende avonden dompelden Albert en ik ons, zodra de deuren van het beurscomplex sloten, volledig onder in een andere wereld. De kille, zakelijke sfeer van de vergaderzalen maakte plaats voor de zwoele, drukke en altijd bedrijvige straten van Taipei. In het gezelschap van deze twee prachtige vrouwen zagen Albert en ik meer van de stad dan in alle jaren daarvoor bij elkaar. We dwaalden door de serene zalen van het Nationaal Paleismuseum, zaten op lage plastic krukjes te eten in verscholen, traditionele eethuisjes in smalle achterafsteegjes, en beklommen zwetend door de drukkende hitte de steile treden van Elephant Mountain. Bovenaan keken we zwijgend uit over een eindeloze lichtjeszee, met de verlichte toren van Taipei 101 als een futuristisch symbool van Taiwan’s technische competentie strak afgetekend tegen de nachtelijke hemel. Daarna struinden we over de levendige avondmarkten, waar de geur van stinky tofu, geroosterd vlees en exotisch fruit zich mengde met het geroezemoes van duizenden mensen.
Ik zou liegen als ik zei dat ik mijn zakelijke agenda niet het liefst volledig had leeggeveegd om meer tijd vrij te maken voor deze excursies, deze onderdompeling in de Taiwanese cultuur. En ik zou liegen als ik zou beweren dat er geen chemie tussen mij en Huang was en dat die groeide met elk uur dat we samen doorbrachten. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het bij mij ook flink begon te knagen. Ik had thuis in Nederland immers al een paar jaar een vaste relatie. Omdat openheid en eerlijkheid voor mij het absolute fundament van een relatie vormen, besloot ik het niet te verzwijgen, en mijn vriendin van A tot Z te vertellen wat er speelde. Vanaf mijn hotelkamer belde ik haar op en vertelde haar zonder omwegen hoe de vork in de steel zat. Aan de andere kant van de lijn bleef het eerst even stil. En gaf mijn toenmalige vriendin aan zich er begrijpelijkerwijs wat ongemakkelijk bij te voelen, maar ze kende mij ook goed genoeg om te weten dat ik niets achter haar rug om zou doen. Ze begreep gelukkig dat dit een unieke kans was om Taiwan op deze manier te ervaren. Ik verzekerde haar met de hand op mijn hart dat ze zich geen zorgen hoefde te maken en dat ik haar trouw zou blijven.
Die belofte zou op mijn laatste avond in Taipei echter tot het uiterste op de proef worden gesteld. Die laatste avond, voordat ik weer naar huis zou vliegen, was ik door een hardwarefabrikant uitgenodigd voor een geweldig diner in een sfeervol restaurant hoog boven de stad. Uiteraard nodigden Albert en ik de beide vrouwen uit om als introducee mee te gaan. De stemming die avond was uitgelaten, de wijn vloeide rijkelijk en de blikken die Huang en ik uitwisselden zeiden meer dan duizend woorden. Toen we uiteindelijk afscheid namen in de lobby van mijn hotel, en ik aangaf dat ik mijn koffer ging inpakken voor de vlucht de volgende ochtend hing er een tastbare spanning in de lucht, alsof dit verhaal nog niet helemaal af was, alsof het boek nog niet uit was, alsof het laatste hoofdstuk nog geschreven moest worden.
Terug op mijn hotelkamer begon ik met een licht weemoedig gevoel mijn koffers te pakken voor de terugvlucht van de volgende ochtend. De hectiek van de week viel langzaam van me af terwijl ik rustig de comfortabele kleren die ik de volgende dag aan zou trekken klaarlegde. Ik stond net op het punt om het licht uit te doen, en in bed te kruipen, toen er rond middernacht zachtjes, maar heel doelbewust, op mijn kamerdeur werd geklopt.
Verbaasd liep ik naar de deur en trok hem open zonder eerst door het kijkgaatje te kijken. Daar, in het gedimde licht van de hotelgang, stond Huang. Ze had haar avondkleding verruild voor een nauwsluitende, elegante avondjurk, wat haar figuur op precies de juiste plekken fenomenaal accentueerde. In haar ene hand hield ze een gekoelde fles champagne vast, een fles waar de condensdruppels langzaam vanaf gleden, tussen de vingers van haar andere hand bungelden twee kristallen champagneglazen. Met diezelfde ontwapenende, ietwat ondeugende glimlach waarmee ze me dagen eerder in de vergaderzaal had overvallen, keek ze me aan. Zachtjes vroeg ze of ze nog even binnen mocht komen om op een passende manier afscheid te nemen.
Even leek de tijd volledig stil te staan in die stille hotelgang. Het zachte gezoem van de airconditioning was het enige geluid dat op dat moment tot mij doordrong, en mijn blikveld leek zich steeds verder te vernauwen totdat ik alleen haar nog zag staan. De verleiding was levensgroot en het decor leek rechtstreeks weggelopen uit een Hollywood-film. De afstand tussen Taipei en Amsterdam was bijna tienduizend kilometer: niemand in Nederland zou dit ooit te horen krijgen, mijn toenmalige vriendin zou er nooit achter zijn gekomen. Ik keek naar de champagne, naar haar vragende ogen, naar de twee glazen in haar andere hand en voelde de aantrekkingskracht in mijn lijf als een razende tekeer gaan.
Maar ik herinner mij nog goed dat precies op dat moment het telefoongesprek door mijn hoofd flitste. Ik dacht aan de belofte die ik mijn vriendin had gemaakt, het vertrouwen dat ze in mij had, juist omdat ik eerlijk tegen haar was geweest. Dat vertrouwen nu beschamen zou niet alleen haar breken, maar ik zou mijzelf ook nooit meer in de spiegel kunnen aankijken. Ik haalde diep adem, dwong mezelf tot kalmte, probeerde die razende aantrekkingskracht die ik door mijn lijf voelde gieren de baas te worden en keek Huang indringend aan. Ik deed een stap naar voren, terwijl ik de deur van de hotelkamer achter mij sloot, en terwijl ik haar zachtjes omhelsde, bedankte ik haar voor de onvergetelijke dagen en haar fantastische gezelschap, maar wees haar aanbod vriendelijk doch beslist af. Ze wist waarom, want ik had er geen geheim van gemaakt dat er iemand thuis op mij wachtte.
De teleurstelling in haar ogen vergeet ik nooit meer, maar die teleurstelling duurde slechts een fractie van een seconde, voordat ze zich herstelde, glimlachte en me een goede terugreis wenste, terwijl ze voorover boog en mij een laatste zoen op mijn wang gaf. De geur van haar zoete oriëntaalse parfum zal ik nooit meer vergeten, en terwijl ze zich omdraaide en in haar elegante avondjurk zwoel en sensueel de gang naar de lift inliep volgden mijn ogen iedere stap die ze maakte, als vastgenageld aan de grond keek ik hoe haar heupen sensueel bewogen, gevangen in die prachtige avondjurk. Het tikken van de twee champagneglazen tegen elkaar was haast ritmisch, volgde haar cadans en echoode door de hotelgang. Totdat ze, zonder om te kijken, de lift instapte met de fles champagne in haar ene hand en de champagneglazen in de andere.
Toen de deur van mijn hotelkamer weer achter mij in het slot viel, ervoer ik de stilte van mijn hotelkamer als nog drukkender dan ervoor. Met een brok in mijn keel en een beklemmend gevoel dat woest wisselde tussen teleurstelling en een gevoel van trots, wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt. Maar dat dit ook de laatste keer zou zijn dat ik haar zou zien, Huang, die prachtige, spontane, intelligente, ontwapenende Huang.
Deze ervaring kwam de afgelopen dagen weer in volle hevigheid bij mij naar boven toen ik de krantenkoppen las over de geruchtmakende affaire van Nvidia-topman @JensenHuang. Ik werd direct teruggekatapulteerd naar die paar fantastische dagen in Taipei en dat afscheid in die hotelgang in Taipei, ruim twintig jaar geleden. Ik begrijp Jensen, om de avances van een dergelijke vrouw te kunnen weerstaan moet je van hele goede huize komen. Sommige deuren open of sluit je echter maar één keer in je leven. Want hoe magisch die dagen in Taiwan ook waren, iemand trouw blijven doe je ook op het moment dat niemand kijkt, de verleiding letterlijk aan je deur klopt, en je toch besluit om haar niet binnen te laten.
