Marsz Niepodległości to socjologicznie ciekawe zjawisko. Coraz bardziej wymykające się stereotypowej ocenie. Przede wszystkim to już marsz inny niż dawniej - co roku przechodzi spokojnie, nie wchodzi w starcia z policją, gromadzi wiele osób, które ewidentnie nie utożsamiają się ze skrajną prawicą. Jest wiele rodzin i generalnie: twierdzenie dziś, że to „marsz nacjonalistów” jest fałszywe. Takie skojarzenie może brać się ze względu na samych organizatorów czy obrazki sprzed lat.
Symboliczne jest to, że dziś viralem z Marszu Niepodległości staje się uczestnik wulgarnie wypowiadający się o szefie Republiki. Wydaje się, że ta dawniej sprawiająca wrażenie hermetycznej grupa idąca w marszu, to dziś ludzie o bardzo różnej wrażliwości. Niewiele zapewne łączy pana, który zwyzywał Sakiewicza z samym Sakiewiczem. Niewiele łączy Mentzena, który niesie sztandar uderzający w Kaczyńskiego, z Kaczyńskim. Łączy wszystkich - według mnie - dystans (u części to nienawiść, u części tylko niechęć) do Donalda Tuska, sympatia do Karola Nawrockiego oraz chęć przeżywania Święta Niepodległości w wyrazisty sposób (z flagami, pitotechniką, skandowaniem haseł).
Oczywiście Marsz gromadzi też trochę ludzi, którzy zachowują się w sposób niegodny, jednak przypisywanie wszystkim jego uczestnikom takich zachowań - a więc odpowiedzialność zbiorowo - to manipulacja.
Poza dyskusją pozostaje oczywiście sukces frekwencyjny Marszu. To prawdopodobie rezultat kilku zjawisk: zwiększonego zainteresowania prawicą wśród młodzieży, ciągle świeżością prezydenta Nawrockiego i oczywiście rosnącej Konfederacji z Braunem.
Szkoda, że organizatorzy Marszu Niepodległości nie są i nigdy nie będą otwarci na to, by był to marsz wszystkich Polaków. Jest czymś oczywistym, że gdyby na tym Marszu pojawił się Donald Tusk, organizatorzy zachowaliby się wobec niego haniebnie. Byliby z pewnością wrodzy wobec wielu grup, których nie lubią i które nie wpisują się w ich wizję polskości. Marsz Niepodległości jest więc przede wszystkim symbolicznym świętem polaryzacji. Ważne jednak, by zgodnie z prawdą podkreślić: to od jakiegoś czasu spokojny marsz, przebiegający dziś w zupełnie innej atmosferze niż z czasów „bitwy pod Empikiem”. A ludzie w nim idący mają oczywiste, stuprocentowe prawo wyrażania w takiej formie, jak czują, miłości do kraju - naszego, wspólnego.
Symboliczne jest to, że dziś viralem z Marszu Niepodległości staje się uczestnik wulgarnie wypowiadający się o szefie Republiki. Wydaje się, że ta dawniej sprawiająca wrażenie hermetycznej grupa idąca w marszu, to dziś ludzie o bardzo różnej wrażliwości. Niewiele zapewne łączy pana, który zwyzywał Sakiewicza z samym Sakiewiczem. Niewiele łączy Mentzena, który niesie sztandar uderzający w Kaczyńskiego, z Kaczyńskim. Łączy wszystkich - według mnie - dystans (u części to nienawiść, u części tylko niechęć) do Donalda Tuska, sympatia do Karola Nawrockiego oraz chęć przeżywania Święta Niepodległości w wyrazisty sposób (z flagami, pitotechniką, skandowaniem haseł).
Oczywiście Marsz gromadzi też trochę ludzi, którzy zachowują się w sposób niegodny, jednak przypisywanie wszystkim jego uczestnikom takich zachowań - a więc odpowiedzialność zbiorowo - to manipulacja.
Poza dyskusją pozostaje oczywiście sukces frekwencyjny Marszu. To prawdopodobie rezultat kilku zjawisk: zwiększonego zainteresowania prawicą wśród młodzieży, ciągle świeżością prezydenta Nawrockiego i oczywiście rosnącej Konfederacji z Braunem.
Szkoda, że organizatorzy Marszu Niepodległości nie są i nigdy nie będą otwarci na to, by był to marsz wszystkich Polaków. Jest czymś oczywistym, że gdyby na tym Marszu pojawił się Donald Tusk, organizatorzy zachowaliby się wobec niego haniebnie. Byliby z pewnością wrodzy wobec wielu grup, których nie lubią i które nie wpisują się w ich wizję polskości. Marsz Niepodległości jest więc przede wszystkim symbolicznym świętem polaryzacji. Ważne jednak, by zgodnie z prawdą podkreślić: to od jakiegoś czasu spokojny marsz, przebiegający dziś w zupełnie innej atmosferze niż z czasów „bitwy pod Empikiem”. A ludzie w nim idący mają oczywiste, stuprocentowe prawo wyrażania w takiej formie, jak czują, miłości do kraju - naszego, wspólnego.
