Sam Sohrabian

وقتی عباس میلانی در گفت‌وگوی تازه با سیما ثابت رو به دوربین می‌گوید «تقریباً هرچه قبلاً درباره‌ی رضاشاه گمان می‌کردم می‌دانم، غلط بود»، با یک معرفی کتاب ساده طرف نیستیم؛ با یک بازنویسی تمام‌عیار سیاسی روبه‌رو هستیم.

پرسش اصلی اینجاست: مگر ما درباره‌ی کتیبه‌های گم‌شده‌ی دو هزار سال پیش حرف می‌زنیم؟ در تاریخ صد سال اخیر که اسناد وزارت خارجه‌ی بریتانیا و آمریکا، مشروح مذاکرات مجلس و پرونده‌های دادگستری دهه‌هاست علنی شده‌اند، چه سندی تغییر کرده که عباس میلانیِ ۱۴۰۵ روی نوشته‌های عباس میلانی ۱۳۹۲ خط بطلان می‌کشد؟

در این ویدیو، ادعاهای این مصاحبه‌ی بدون چالش را در برابر اسناد قطعی تاریخ گذاشته‌ام:

۱. افسانه‌ی «عدالت انتقالی»: مجری و مهمان به کار گرفتن فیروز میرزا نصرت‌الدوله را سند مدارا و نرنجاندن مخالفان معرفی می‌کنند، اما فیلم تاریخ را در سال ۱۳۰۴ قیچی می‌کنند تا نگویند همان نصرت‌الدوله در دی ۱۳۱۶ در تبعیدگاه سمنان خفه شد! صورت‌جلسات رسمی «دیوان کیفر کارکنان دولت» (۱۳۲۱) و «دادگاه جنایی تهران» (۱۳۲۲) درباره‌ی قتل تیمورتاش، سردار اسعد بختیاری (وزیر جنگ خود رضاشاه)، فرخی یزدی، مدرس و خودکشی علی‌اکبر داور را با هیچ خاطره‌گویی تازه‌ای نمی‌شود پاک کرد.

۲. چهار تخته قالی در برابر ۲۱۰۰ رقبه ملک شمال: فروختن روایت خوابیدن روی زمین و خرید چهار تخته فرش در بمبئی برای «اغراق‌آمیز» خواندن پرونده‌ی املاک، در حالی است که پژوهش‌های آن لمبتون، آبراهامیان و «قانون استرداد املاک مصوب مجلس سیزدهم» تصاحب بیش از ۱.۲ میلیون هکتار از مرغوب‌ترین اراضی مازندران و گرگان با زور شهربانی را ثبت کرده‌اند؛ آن هم در مصاحبه‌ای که خود میلانی ناخواسته اشاره می‌کند رضاشاه هنگام رفتن، تمام اموال داخل و خارجش را یک‌جا به ولیعهد سپرد.

۳. دوگانه‌ی جعلی «چکمه‌ی رضاشاه یا افغانستان»: تقلیل صد سال تاریخ ایران به نبرد میان «شیخ فضل‌الله نوری» و «تجدد رضاشاه»، پاک کردن آگاهانه‌ی جریان سوم یعنی «قانون اساسی مشروطه» است. در کل ۶۷ دقیقه مصاحبه، حتی یک بار واژه‌ی «عشایر» یا «تخته‌قاپو» شنیده نمی‌شود تا کسی نپرسد چرا به جای نوسازی ساختار متکثر «ممالک محروسه ایران» از مسیر قانونی انجمن‌های ایالتی و ولایتی مشروطه (مشابه ادغام قانونی قدرت‌های محلی در غرب)، راه قشون‌کشی داخلی انتخاب شد؛ مسیری که شکاف دولت و ملت و فروپاشی سه‌روزه‌ی فرماندهی ارتش در شهریور ۱۳۲۰ را رقم زد.

پاسخ اینکه «امروز چه چیزی عوض شده» در دقیقه‌ی ده خود مصاحبه نهفته است؛ جایی که میلانی صراحتاً روش قدرت‌گیری رضاخان را «درس بسیار روشن برای امروز ایران» معرفی می‌کند. ۱۵۶ نامه‌ی دوران مدرسه‌ی ولیعهد از سوئیس اسناد دادگستری را باطل نکرده؛ عینک سیاست روز است که برای آینده‌ی ایران نسخه‌ی تمرکز قدرت فردی می‌پیچد.

ویدیوی کامل را همین‌جا ببینید و بگویید: این چرخش ۱۸۰ درجه‌ای، تاریخ‌نگاری است یا نوشتن مانیفست سیاسی به نرخ روز؟

#عباس_میلانی #رضاشاه #تاریخ_معاصر #مشروطه

وقتی مدل قدرت عوض نشه، با تغییر آدم‌ها فقط اسم‌ها عوض می‌شن اما زمین بازی همونه!

برخلاف پروژه‌های شکست‌خورده‌ای که اول رفتن جلوی دوربین و هیچ تشکیلاتی نداشتن، «کنگره آزادی ایران» داره مسیر درست رو میره: اول ساختن بی‌سروصدای فونداسیون و ساختار از پایین، بعد معرفی به جامعه ایران.

من هیچ ارتباطی باهاشون ندارم (حتی ایمیل هم زدم و جواب ندادن!)، اما مطمئنم راه نجات ما «تغییر ساختار و نهادسازیه»، نه بت‌سازی و گشتن دنبال منجی جدید.

💬 به نظرتون چرا ما هنوز انقدر سخت سراغ ساختن «نهاد» به جای «شخص» می‌ریم؟

#ایران #دوران_گذار #کنگره_آزادی_ایران #اپوزیسیون #تحلیل_سیاسی

اگر نام خانوادگی «پهلوی» را از روی او برداریم، از ۴۷ سال زندگی آزادانه در غرب دقیقاً چه کارنامه‌ای باقی می‌ماند؟

در این ویدیو، بدون تعارف و با اسناد دادگاه فدرال آمریکا، واشنگتن‌پست، نیویورک‌تایمز و رویترز، ۱۱ راز سانسورشده از پرونده کسی که مدعی رهبری دوران گذار است را رو کرده‌ام:

۱. اعتراف به بی‌صلاحیتی در دادگاه: دفاعیه رسمی وکلایش در شکایت خدمه خانه در ویرجینیا که گفتند «موکل ما صلاحیت و اطلاعی از نحوه خرج شدن پول املاک و قراردادهای خدمه خانه‌اش ندارد!»
۲. دادگاه فرفکس (۱۹۹۶): لو رفتن خرج ماهی ۱۵۰ هزار دلار (فراری، جت شخصی و سفر کارائیب) از پول اپوزیسیون، اعتراف به امضای چک‌های سفید بدون خواندن و گریه در صحن دادگاه (واشنگتن‌پست ۲۸ ژوئن ۱۹۹۶).
۳. معمای بزرگ مالی: سال ۱۹۹۶ در دادگاه اعلام کرد کل دارایی‌اش به زیر ۶۰۰ هزار دلار رسیده و ورشکسته است. در ۳۰ سال بعدی هم طبق گزارش نیویورک‌تایمز (۲۰۰۱) حتی یک روز کار نکرده چون «کار کردن را کسر شأن شاهزاده می‌داند!». پس چطور جولای ۲۰۲۵ عمارت مریلندش را ۳ میلیون و ۱۵۰ هزار دلار فروخت؟ این پول‌ها از کجا آمده؟
۴. پرونده تحصیلی: ترک تحصیل از کالج ویلیامز (۱۹۸۰) و دانشگاه قاهره، و گرفتن لیسانس مکاتبه‌ای از USC بدون حضور در کلاس!
۵. اخراج از مراکش (۱۹۸۴): جایی که ملک حسن دوم به دلیل خوش‌گذرانی‌های شبانه و بی‌انضباطی امنیتی محترمانه عذرش را خواست.
۶. نامه التماس به خمینی (مهر ۱۳۵۹): فقط ۶۰ روز بعد از تیرباران خلبانان وفادار به شاه در کودتای نوژه، به رژیم خمینی نامه نوشت تا زیر پرچم ج.ا خلبانی کند!
۷. بازی دوگانه (آبان ۱۳۵۹): تاج‌گذاری در قاهره با نام «رضاشاه دوم»، در حالی که جلوی دوربین غربی‌ها می‌گوید دنبال هیچ مقامی نیست.
۸. پول سیا (۱۹۸۶): افشاگری باب وودوارد در واشنگتن‌پست از تامین مالی شبکه او توسط CIA که ادعا کرد اصلاً بی‌خبر بوده!
۹. قبرستان ائتلاف‌ها: تاسیس «شورای ملی» (۲۰۱۳) و استعفای خنده‌دار از ریاست شورایی که خودش ساخته بود! دفن پروژه «ققنوس» با اکانت‌های فیک و متلاشی کردن «منشور مهسا» (۲۰۲۳) با کمپین تفرقه‌افکنانه «وکالت می‌دهم».
۱۰. مذاکره با آدولف هیتلر (مارس ۲۰۲۶): سر کار رفتن توسط کمدین‌های روس با سبیل و گریم هیتلر و نام «آدولف» و ذوق‌زدگی برای بمباران ایران با موشک‌های تاروس!
۱۱. دروغ ۱۶۰ هزار سپاهی (ژوئیه ۲۰۲۶): بعد از فرستادن مردم دست‌خالی جلوی گلوله، زیر فشار واشنگتن اگزماینر و رویترز اعتراف کرد که ۱۶۰ هزار سپاهی فقط «پیام دایرکت اینستاگرام و ایکس» بوده است!

کسی که توان مدیریت چک‌های خانه‌اش و تشخیص گریم هیتلر را ندارد، چطور می‌خواهد ایران ۸۵ میلیونی را در دوران گذار رهبری کند؟

🔄 قبل از حملات سایبری، این پست را بوکمارک و ریتوییت کنید تا دست‌به‌دست شود.

#رضا_پهلوی #ایران #دوران_گذار #اپوزیسیون

نتونستم این گفت‌وگو با سهیل عربی رو تا آخر گوش بدم. خیلی از این لحظه‌ها رو زندگی کردم. حرف‌هاش منو برد به همون زندانی که هنوز از ذهنم بیرون نرفته.

بعد از حدود ۲۱ روز انفرادی، نزدیک یک ماه تو قرنطینه نگهم داشتن؛ اتاق کوچیکی با ۱۶ تخت که گاهی ۵۲ نفر توش بودیم. دو نفر روی هر تخت، بقیه کف اتاق. شب برای رفتن به دستشویی حتی جای قدم گذاشتن نبود. وضع بهداشت جوری بود که غذا نمی‌خوردم تا مجبور نشم از توالت استفاده کنم.

بند سیاسی نداشتیم. من تو بند عمومی، کنار هشت نه زندانی زیر حکم اعدام بودن. انتظار مرگ آدم‌هایی که کنارت زندگی می‌کنن، چیزی نیست که با آزادی تموم بشه.

هنوز با PTSD زندگی می‌کنم و تحت نظر روانپزشکم. امشب همه اون خاطره‌هایی که سعی کردم فراموش کنم، دوباره زنده شدن.

خواهش می‌کنم نذاریم این رنج‌ها عادی بشن. پشت هر خبر زندان و اعدام، یه آدمه؛ با ترس‌هاش، خانواده‌اش و زندگی‌ای که ازش گرفتن.

رضا پهلوی، امروز از به رگبار بستن مردم در ۱۸ و ۱۹ دی حرف می‌زنی. سوال روشنه: چه زمانی از ابعاد سرکوب باخبر شدی؟ وقتی برای ۲۰ و ۲۱ دی دوباره فراخوان دادی و از «تسخیر مراکز شهرها و حفظ آن‌ها» گفتی، ارزیابی‌ات از وضعیت چی بود؟ با کدوم پشتوانه چنین انتظاری ایجاد کردی؟ مسئولیت کشتار با رژیم اسلامیه؛ مسئولیت حرف‌ها و فراخوان‌های تو با کیه؟

جان مردم که خرج رویافروشی نیست. نمی‌شه وعده پیروزی داد و بعد به جای پاسخگویی، فقط سخنرانی کرد.