Tomek

Tomasz Darmolinski Verified account @DarmolinskiT · 19h

Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej przechodzą kolejny etap transformacji organizacyjnej w obszarze systemów bezzałogowych. Dotychczasowy model, oparty na wyspecjalizowanych jednostkach o wysokim poziomie autonomii operacyjnej, jest stopniowo zastępowany strukturami etatowymi, integrowanymi z systemem dowodzenia armii ogólnowojskowych. To istotna zmiana w rosyjskiej koncepcji prowadzenia działań bojowych.

Jednym z najbardziej widocznych przejawów tego procesu jest formowanie brygad systemów bezzałogowych oraz rozbudowa jednostek szczebla pułku i batalionu. Ich zadaniem jest zapewnienie zgrupowaniom operacyjnym własnych zdolności w zakresie rozpoznania, rażenia, retransmisji łączności i wsparcia działań wojsk lądowych. Bezzałogowce przestają być traktowane jako wyspecjalizowany środek wsparcia, a stają się integralnym elementem systemu walki.

Szczególnie interesujące zmiany zachodzą w Centrum Zaawansowanych Technologii Bezzałogowych „Rubikon”. Formacja ta przez długi czas pełniła funkcję ośrodka koncentracji kompetencji technologicznych, doświadczonych operatorów oraz nowych metod wykorzystania BSP. Jej przewaga wynikała nie tylko z wyposażenia, lecz przede wszystkim z jakości personelu, organizacji szkolenia i zdolności szybkiego wdrażania doświadczeń bojowych.

Obecnie ten model ulega zmianie. Według analiz Foreign Policy Research Institute około 600 specjalistów, wraz z dotychczasowym dowódcą, płk. Siergiejem Budnikowem, przeszło do 50. Brygady Systemów Bezzałogowych „Wariag”. Oznacza to transfer istotnej części kompetencji z jednostki centralnej do nowej struktury wojskowej. Doniesienia o konflikcie personalnym z przełożonymi jako przyczynie tych zmian pozostają niepotwierdzone.

Proces ten ujawnia zasadniczy problem rosyjskiej reorganizacji: tempo rozbudowy struktur zaczyna przewyższać możliwości utrzymania dotychczasowych standardów kadrowych i szkoleniowych. Masowe zwiększanie stanów osobowych, przenoszenie doświadczonych specjalistów oraz formowanie kolejnych jednostek prowadzą do rozproszenia kompetencji, które wcześniej stanowiły o skuteczności „Rubikonu”.

Nie oznacza to jednak osłabienia całego rosyjskiego potencjału bezzałogowego. Przeciwnie, Federacja Rosyjska podejmuje próbę przejścia od punktowej koncentracji wysokich zdolności bojowych do ich systemowego upowszechnienia na szczeblu operacyjnym i taktycznym. Nawet przy niższym poziomie wyszkolenia poszczególnych pododdziałów zwiększenie ich liczby może zapewnić większą ciągłość rozpoznania, nasycenie stref działań środkami rażenia oraz szerszą integrację BSP z artylerią i pozostałymi elementami ugrupowania bojowego.

Z wojskowego punktu widzenia jest to przejście od modelu jednostek elitarnych do masowego systemu zdolności bezzałogowych, którego skuteczność będzie zależała od jakości dowodzenia, szkolenia, logistyki, łączności i zdolności adaptacyjnych.

Rosjanie ponoszą koszty tej transformacji, ale jednocześnie instytucjonalizują doświadczenia zdobyte podczas wojny w Ukrainie. Biurokratyzacja, rywalizacja między strukturami i odpływ wykwalifikowanych kadr mogą spowolnić ten proces, jednak nie należy zakładać, że doprowadzą do jego zatrzymania.

Wniosek dla Polski jest jednoznaczny. Obserwujemy przeciwnika, który nie ogranicza się do zakupów kolejnych platform bezzałogowych, lecz przebudowuje pod ich wykorzystanie własne struktury organizacyjne i system prowadzenia działań bojowych. Tymczasem samo pozyskiwanie BSP, bez równoległej reformy szkolenia, dowodzenia, łączności i integracji z rodzajami wojsk, nie tworzy pełnowartościowych zdolności operacyjnych.

Rosja może tracić jakość części swoich elitarnych formacji, ale równocześnie buduje zdolność do prowadzenia wojny bezzałogowej na znacznie większą skalę. To właśnie skala i systemowość tej transformacji, a nie kondycja pojedynczego „Rubikonu”, powinny stanowić przedmiot naszej analizy.

View quoted post on X