Pinned post
در این مقطع سرنوشت‌ساز، وقت واکنش‌های احساسی و پراکنده نیست. باید عاقلانه، هدفمند و با استراتژی عمل کنیم. بیش از هر زمان دیگری، خلأ وحدت اپوزیسیون در برابر جمهوری اسلامی احساس می‌شود. اگر نتوانیم خشم انباشته‌ی مردم را به نیرویی سازمان‌یافته برای تغییر نظام تبدیل کنیم، دوباره به همان چرخه‌ی فرساینده‌ی خشم، سرکوب و قربانی شدن بازمی‌گردیم؛ چرخه‌ای که پنج دهه است ما را زمین‌گیر کرده.
این جنبش، اگر قرار است به نتیجه برسد، ناگزیر به رهبری است. سال‌ها ایده‌ی رهبری رضا پهلوی را نقد کرده‌ام؛ نه از سر دشمنی شخصی، بلکه به‌دلیل مخالفت اصولی‌ام با سلطنت و شاه‌خواهی. اما امروز مسئله، ترجیح ایدئولوژیک فردی نیست. اگر در میان مردم و اپوزیسیون، بر سر رضا پهلوی یا شخصیتی دیگر—مانند شیرین عبادی، نرگس محمدی یا حتی میرحسین موسوی—اجماع واقعی شکل بگیرد، من از آن اجماع حمایت می‌کنم. اصل، نجات ایران است، نه اثبات حقانیت شخصی ما.
واقعیت تلخ این است که در شرایطی نیستیم که یک گزینه‌ی روشن و بی‌چون‌وچرا پیش روی ما باشد. این خلأ تصادفی نیست؛ نتیجه‌ی دهه‌ها سرکوب سیستماتیک، حذف خونین و نابودی هر شکل از اپوزیسیون سازمان‌یافته توسط جمهوری اسلامی و جلادانش است. با این حال، به‌جز مجاهدین که به‌نظر من خطری هم‌تراز یا حتی بدتر از خود جمهوری اسلامی هستند، تقریباً تمام چهره‌ها و گروه‌های اپوزیسیون—با همه‌ی ضعف‌ها و نقدهایی که به آن‌ها وارد است—به‌مراتب از حکومت فعلی بهترند. دست‌کم هیچ‌یک از آن‌ها پروژه‌ی دیکتاتوری مطلق و کشتار سازمان‌یافته‌ی مردم ایران را در سر ندارند.
بله، آمریکا، اسرائیل، چین، روسیه و ده‌ها قدرت و بازیگر دیگر، هرکدام در پی منافع خودشان‌اند و تلاش می‌کنند این تحولات را به‌نفع خود جهت بدهند. این را باید دید و ساده‌لوح نبود. اما یک حقیقت را نباید فراموش کرد: سرنوشت ما را نه سیا تعیین می‌کند، نه موساد. مسئولیت آینده‌ی ایران، خوب یا بد، مستقیماً بر عهده‌ی خود ماست.
نزدیک به نیم قرن است که نسخه‌های مختلف جمهوری اسلامی را تجربه کرده‌ایم. امروز دیگر تردیدی باقی نمانده: این مسیر اشتباه بوده و این نوع حکومت را نمی‌خواهیم. حالا به یک اجماع تاریخی رسیده‌ایم—این‌که باید اشتباه‌مان را اصلاح کنیم. هم اشتباه کردن حق یک ملت است، هم اصلاح آن. و این لحظه، لحظه‌ی عمل است، نه تردید.
از همه‌ی مردم ایران و تمام نیروهای سیاسی می‌خواهم: بیایید بر سر رهبری این موج به اجماع برسیم. هر کسی را که انتخاب می‌کنیم، آگاهانه و متحد از او حمایت کنیم. زمان به‌شدت محدود است. اگر این فرصت از دست برود، هزینه‌ای که همه‌ی ما—بی‌استثنا—خواهیم پرداخت، بسیار سنگین خواهد بود.
#جمهوری_اسلامی_باید_برود
این جنبش، اگر قرار است به نتیجه برسد، ناگزیر به رهبری است. سال‌ها ایده‌ی رهبری رضا پهلوی را نقد کرده‌ام؛ نه از سر دشمنی شخصی، بلکه به‌دلیل مخالفت اصولی‌ام با سلطنت و شاه‌خواهی. اما امروز مسئله، ترجیح ایدئولوژیک فردی نیست. اگر در میان مردم و اپوزیسیون، بر سر رضا پهلوی یا شخصیتی دیگر—مانند شیرین عبادی، نرگس محمدی یا حتی میرحسین موسوی—اجماع واقعی شکل بگیرد، من از آن اجماع حمایت می‌کنم. اصل، نجات ایران است، نه اثبات حقانیت شخصی ما.
واقعیت تلخ این است که در شرایطی نیستیم که یک گزینه‌ی روشن و بی‌چون‌وچرا پیش روی ما باشد. این خلأ تصادفی نیست؛ نتیجه‌ی دهه‌ها سرکوب سیستماتیک، حذف خونین و نابودی هر شکل از اپوزیسیون سازمان‌یافته توسط جمهوری اسلامی و جلادانش است. با این حال، به‌جز مجاهدین که به‌نظر من خطری هم‌تراز یا حتی بدتر از خود جمهوری اسلامی هستند، تقریباً تمام چهره‌ها و گروه‌های اپوزیسیون—با همه‌ی ضعف‌ها و نقدهایی که به آن‌ها وارد است—به‌مراتب از حکومت فعلی بهترند. دست‌کم هیچ‌یک از آن‌ها پروژه‌ی دیکتاتوری مطلق و کشتار سازمان‌یافته‌ی مردم ایران را در سر ندارند.
بله، آمریکا، اسرائیل، چین، روسیه و ده‌ها قدرت و بازیگر دیگر، هرکدام در پی منافع خودشان‌اند و تلاش می‌کنند این تحولات را به‌نفع خود جهت بدهند. این را باید دید و ساده‌لوح نبود. اما یک حقیقت را نباید فراموش کرد: سرنوشت ما را نه سیا تعیین می‌کند، نه موساد. مسئولیت آینده‌ی ایران، خوب یا بد، مستقیماً بر عهده‌ی خود ماست.
نزدیک به نیم قرن است که نسخه‌های مختلف جمهوری اسلامی را تجربه کرده‌ایم. امروز دیگر تردیدی باقی نمانده: این مسیر اشتباه بوده و این نوع حکومت را نمی‌خواهیم. حالا به یک اجماع تاریخی رسیده‌ایم—این‌که باید اشتباه‌مان را اصلاح کنیم. هم اشتباه کردن حق یک ملت است، هم اصلاح آن. و این لحظه، لحظه‌ی عمل است، نه تردید.
از همه‌ی مردم ایران و تمام نیروهای سیاسی می‌خواهم: بیایید بر سر رهبری این موج به اجماع برسیم. هر کسی را که انتخاب می‌کنیم، آگاهانه و متحد از او حمایت کنیم. زمان به‌شدت محدود است. اگر این فرصت از دست برود، هزینه‌ای که همه‌ی ما—بی‌استثنا—خواهیم پرداخت، بسیار سنگین خواهد بود.
#جمهوری_اسلامی_باید_برود
