Pinned post
مسئله بهمراتب جدیتر و بنیادیتر از این حرفهاست.
پیش از هر چیز، لازم میدانم تأکید کنم که من با جمهوری اسلامی اختلافات عمیق و بنیادین دارم؛ از ساختار سیاسی و شیوه حکمرانیاش گرفته تا بسیاری از سیاستهای داخلی و خارجی آن.
اما در شرایط کنونی، به مسئله جنگ و آینده ایران نگاهی فراجناحی دارم. معتقدم حفظ تمامیت سرزمینی ایران، جان و امنیت مردم و انسجام ملی، ضرورتی انکارناپذیر و در راستای خیر عمومی مردم ایران است.
ما شاید در یکی از سرنوشتسازترین مقاطع تاریخ معاصر ایران قرار گرفتهایم؛ مقطعی که بیش از هر زمان دیگری، حفظ ایران و جلوگیری از نابودی زیرساختهای حیاتی و بنیانهای زندگی و جامعه اهمیت دارد.
فهم این موضوع چندان پیچیده نیست.
وقتی روزنامهای با اعتبار و نفوذ نیویورکتایمز مقالهای منتشر میکند که در آن ارتباط احتمالی زیرساختهای آبی ایران با برنامه موشکی جمهوری اسلامی مطرح میشود، طبیعی است که حساسیت منِ نوعی برانگیخته شود.
مسئله صرفاً انتشار یک مقاله نیست، بلکه پیامدهای احتمالی آن در شرایط شکننده( بین جنگی) کنونی است.
چنین گزارشی، حتی بدون ارائه شواهد قطعی برای اثبات ارتباط ادعاشده، میتواند بر افکار عمومی تأثیر بگذارد، به تیم ترامپ برای اقناع پایگاه اجتماعی خود دستاویز بدهد و به دولت اسرائیل امکان دهد برای توجیه حمله به زیرساختهای غیرنظامی ایران در برابر دولتهای غربی از آن بهرهبرداری کند.
نیویورکتایمز بهخوبی از میزان نفوذ خود در شکلدهی به افکار عمومی و مباحث سیاسی آگاه است. گزارش این روزنامه درباره اتاق جنگ ترامپ و تصمیمگیریهای دولت او نیز نشان داد که یک گزارش تحقیقی تا چه اندازه میتواند حاشیهساز شود و جنجالهای گستردهای حتی در بالاترین سطوح قدرت ایجاد کند؛ جنجالهایی که شاید حتی در برخی تغییرات و جابهجاییهای بعدی در تیم ترامپ نیز بیتأثیر نبوده باشند.
بنابراین، انتشار چنین مقالهای در میانه جنگ، صرفاً یک اقدام رسانهای معمولی نیست. روایتهای منتشرشده در رسانههای معتبر میتوانند وارد معادلات سیاسی شوند و بر نحوه توجیه یا نقد تصمیمات جنگی اثر بگذارند.
🟡دقیقاً همینجاست که وجدان و مسئولیت حرفهای روزنامهنگاری باید معنا پیدا کند. وقتی پای زیرساختهای حیاتی یک کشور و زندگی میلیونها انسان در میان است، مرز میان فرضیه، گمانهزنی و واقعیت اثباتشده باید با نهایت دقت و شفافیت مشخص شود.
در شرایط جنگی کنونی، مسئله دیگر صرفاً نقد جمهوری اسلامی یا موافقت و مخالفت با آن نیست، بلکه مسئولیتپذیری در قبال پیامدهای احتمالی انتشار روایتهایی است که میتوانند به دستاویزی برای توجیه حمله به زیرساختهای حیاتی ایران تبدیل شوند و جان و امنیت میلیونها انسان را به خطر بیندازند.
آزادی مطبوعات و حق تحقیق و انتشار باید محفوظ بماند، اما این آزادی، مسئولیت دقت و پاسخگویی را از میان نمیبرد.
🟡اگر وجدان حرفهای هم در کار نباشد، دستکم انتظار میرود شعور و درک پیامدهای چنین کاری وجود داشته باشد.
پیش از هر چیز، لازم میدانم تأکید کنم که من با جمهوری اسلامی اختلافات عمیق و بنیادین دارم؛ از ساختار سیاسی و شیوه حکمرانیاش گرفته تا بسیاری از سیاستهای داخلی و خارجی آن.
اما در شرایط کنونی، به مسئله جنگ و آینده ایران نگاهی فراجناحی دارم. معتقدم حفظ تمامیت سرزمینی ایران، جان و امنیت مردم و انسجام ملی، ضرورتی انکارناپذیر و در راستای خیر عمومی مردم ایران است.
ما شاید در یکی از سرنوشتسازترین مقاطع تاریخ معاصر ایران قرار گرفتهایم؛ مقطعی که بیش از هر زمان دیگری، حفظ ایران و جلوگیری از نابودی زیرساختهای حیاتی و بنیانهای زندگی و جامعه اهمیت دارد.
فهم این موضوع چندان پیچیده نیست.
وقتی روزنامهای با اعتبار و نفوذ نیویورکتایمز مقالهای منتشر میکند که در آن ارتباط احتمالی زیرساختهای آبی ایران با برنامه موشکی جمهوری اسلامی مطرح میشود، طبیعی است که حساسیت منِ نوعی برانگیخته شود.
مسئله صرفاً انتشار یک مقاله نیست، بلکه پیامدهای احتمالی آن در شرایط شکننده( بین جنگی) کنونی است.
چنین گزارشی، حتی بدون ارائه شواهد قطعی برای اثبات ارتباط ادعاشده، میتواند بر افکار عمومی تأثیر بگذارد، به تیم ترامپ برای اقناع پایگاه اجتماعی خود دستاویز بدهد و به دولت اسرائیل امکان دهد برای توجیه حمله به زیرساختهای غیرنظامی ایران در برابر دولتهای غربی از آن بهرهبرداری کند.
نیویورکتایمز بهخوبی از میزان نفوذ خود در شکلدهی به افکار عمومی و مباحث سیاسی آگاه است. گزارش این روزنامه درباره اتاق جنگ ترامپ و تصمیمگیریهای دولت او نیز نشان داد که یک گزارش تحقیقی تا چه اندازه میتواند حاشیهساز شود و جنجالهای گستردهای حتی در بالاترین سطوح قدرت ایجاد کند؛ جنجالهایی که شاید حتی در برخی تغییرات و جابهجاییهای بعدی در تیم ترامپ نیز بیتأثیر نبوده باشند.
بنابراین، انتشار چنین مقالهای در میانه جنگ، صرفاً یک اقدام رسانهای معمولی نیست. روایتهای منتشرشده در رسانههای معتبر میتوانند وارد معادلات سیاسی شوند و بر نحوه توجیه یا نقد تصمیمات جنگی اثر بگذارند.
🟡دقیقاً همینجاست که وجدان و مسئولیت حرفهای روزنامهنگاری باید معنا پیدا کند. وقتی پای زیرساختهای حیاتی یک کشور و زندگی میلیونها انسان در میان است، مرز میان فرضیه، گمانهزنی و واقعیت اثباتشده باید با نهایت دقت و شفافیت مشخص شود.
در شرایط جنگی کنونی، مسئله دیگر صرفاً نقد جمهوری اسلامی یا موافقت و مخالفت با آن نیست، بلکه مسئولیتپذیری در قبال پیامدهای احتمالی انتشار روایتهایی است که میتوانند به دستاویزی برای توجیه حمله به زیرساختهای حیاتی ایران تبدیل شوند و جان و امنیت میلیونها انسان را به خطر بیندازند.
آزادی مطبوعات و حق تحقیق و انتشار باید محفوظ بماند، اما این آزادی، مسئولیت دقت و پاسخگویی را از میان نمیبرد.
🟡اگر وجدان حرفهای هم در کار نباشد، دستکم انتظار میرود شعور و درک پیامدهای چنین کاری وجود داشته باشد.
Iranian officials and others have rejected a Times report, which, citing analysts, described a potential link between water infrastructure and military projects. Our response:View quoted post on X