Andrzej Jankowski

MoviePLK @movie_plk · 1d

🇬🇧 Best bloopers from the 6 round PLK/Poland in season 2026/27.

🇵🇱 Najlepsze wpadki/nieudane zagrania z 6. kolejki PLK w sezonie 2026/27. #plkpl #bloopersplk

View quoted post on X

Łukasz Cegliński Verified account @cegieu · 2d

NAJMŁODSZY TRENER CHCE AWANSU - WYPRZEDZI OJCA? #plkpl #1lkosz

Był taki klub Cersanit Nomi Kielce, starsi kibice na pewno pamiętają. Pojawił się w PLK w 1999 roku, występowali w nim Igor Milicić, Derrick Hayes czy Kordian Korytek. Kielce szalały na punkcie basketu, kolejki po bilety ustawiały się w nocy. Zespół zajął siódme miejsce w rundzie zasadniczej, w ćwierćfinale play-off postraszył Hoop Pekaes Pruszków przegrywając tylko 2-3. I chwilę później zniknął z koszykarskiej mapy - milioner Michał Sołowow wycofał się z finansowania klubu. Świętokrzyskie znów stało się koszykarską pustynią.

Dlaczego wspominam ten kielecki epizod? Otóż trenerem zespołu, który w 1999 roku wywalczył historyczny awans, był Stanisław Dudzik, wówczas niespełna 40-letni szkoleniowiec, który w PLK został asystentem Stefana Tota. A w tym sezonie historyczny awans dla Leszna - też koszykarskiej pustyni, jeśli chodzi o występy w ekstraklasie - może wywalczyć Maciej Dudzik, syn Stanisława. Trener obecnie 36-letni, najmłodszy szkoleniowiec w pierwszej lidze.

Ciekawe, że lidera i najlepszy zespół początku sezonu - Zdrovo Polonia 1912 Leszno jest pierwsza w tabeli z bilansem 8-0 - prowadzi właśnie najmłodszy trener w lidze. Ciekawe też, ze drugim najmłodszym szkoleniowcem jest o rok starszy, 37-letni Marek Popiołek ze Spójni Stargard, który jest istotną postacią w karierze Dudzika. Z punktu widzenia historii, które mogą zostać napisane, finał Polonia - Spójnia byłby wymarzonym - dwaj koledzy, dwaj najmłodsi trenerzy w lidze, ale tylko jeden zwycięzca.

Zaczynam fantazjować, więc wróćmy do rzeczywistości. Polonia ma bilans 8-0, drugą najlepszą efektywność ataku (121,7) oraz zdecydowanie najlepszą obronę (99,5). Pytam Macieja Dudzika - z którego elementu jest bardziej zadowolony?

- Bardziej jednak z obrony, w końcu atak wygrywa mecze, ale obrona wygrywa mistrzostwa - mówi trener. - Zresztą nie tylko teraz jestem z niej zadowolony, bo w zeszłym sezonie skład mieliśmy inny, ale we wskaźnikach defensywnych wyglądaliśmy dobrze. Teraz jest podobnie, może nawet lepiej, ale pamiętam, że najtrudniejsze mecze przed nami. Zobaczymy, jak to będzie funkcjonować w spotkaniach ze Spójnią i ŁKS.

Na czym Polonia opiera siłę tej obrony? - Zaczęło się od budowy zespołu, bo składając drużynę wiedziałem, że muszę zwrócić uwagę na defensywę zawodników. Dzięki temu mamy wielu dobrych obrońców - Pawła Dzierżaka, Michała Sitnika, Szymona Ryżka, Adriana Boguckiego, Seydougou Fofanę. Zależało mi, żeby chłopcy chcieli bronić i oni tego chcą - mówi Dudzik.

- Na większość meczów coś modyfikujemy, przygotowujemy coś specjalnego w defensywie, ale zawsze kluczem jest agresja. Mamy najwięcej przechwytów w lidze, chłopaków trzeba czasami wręcz studzić, by nie starali się o nie za wszelką cenę. W obronie jesteśmy także uniwersalni, wielu graczy może pilnować rywali z różnych pozycji. Gramy dużo obrony switch, w niektórych ustawieniach możemy przejmować przeciwników na pozycjach od jeden do pięć. To też nasz atut.

Atutem ogromnym - dosłownie i w przenośni - jest mierzący 215 cm Bogucki. Jestem z najlepszych i najbardziej doświadczonych graczy ligi - 27-letni środkowy po zejściu o poziom w dół i po powrocie do rodzinnego Leszna, zdobywa po 16,3 punktu, 10,3 zbiórki, 2,3 asysty, 1,1 przechwytu oraz 1,1 bloku. Jest najbardziej efektywnym graczem w lidze, jej gwiazdą.

- Przyznam, że Adrian daje nam więcej niż się spodziewałem tuż po podpisaniu kontraktu. Ale już w wakacje, kiedy pracowaliśmy indywidualnie w Lesznie, widziałem, jak poważnie podchodzi do gry w Polonii. Teraz jest dominatorem pod koszem, coraz lepiej odnajduje się w obronie zespołowej, do której musiał się trochę dostosować, bo wiadomo, że w pierwszej lidze gra się inaczej niż w PLK. Przeprowadzamy wiele analiz, zmieniamy niektóre przyzwyczajenia, Adrian bardzo dobrze reaguje na wszystkie rady. Statystyki mówią same za siebie, ale trzeba podkreślić, że Adrian bardzo dobrze wywiązuje się też z roli kapitana, jest bardzo zaangażowany w zespół - chwali Boguckiego trener.

Polonia gra i wygrywa, ale mnie interesuje także osoba samego trenera. Dudzik ma bardzo ciekawą historię, pracował w wielu miejscach, w wielu rolach. Robi to, o czym marzył. - Od zawsze wiedziałem, że będę trenerem - mówi. - Nie chciałem być strażakiem, aktorem czy policjantem - chciałem iść w ślady taty, choć mama chciała, żebym był lekarzem. Grałem w kosza, lubiłem to i dalej to lubię na poziomie amatorskim. Ale zawsze bardziej ciągnęło mnie trenowanie - zacząłem pracować jako szkoleniowiec już w czasie studiów w Poznaniu. To niełatwa droga, cierpi życie prywatne, rodzinne, kontakt z przyjaciółmi. Ale warto się poświęcać, czuję to teraz, kiedy jestem w dobrym miejscu, mam możliwość pracy ze świetnymi graczami i sprawdzenia swoich umiejętności po latach bycia asystentem - mówi Dudzik.

No właśnie, lata bycia asystentem. Spójrzmy w skrócie na przebieg kariery trenera Macieja: Basket Junior Poznań, Tarnovia Tarnowo Podgórne, Polonia 1912 Leszno, Kotwica Kołobrzeg. Portugalia, Niemcy. Hydrotruck Radom, SKS Starogard Gdański, Zagłębie Sosnowiec, Legia Warszawa, znów Leszno. Młodzież i seniorzy. Wszystkie ligi od trzeciej do PLK. Polska i zagranica. Mężczyźni i kobiety (Sosnowiec). Asystent i pierwszy trener.

- Kluczowe momenty kariery? Na pewno pierwszy pobyt w Lesznie, współpraca z trenerem Łukaszem Grudniewskim, który przekazał mi wiele cennych nauk, zyskałem wówczas pełen obraz pracy trenerskiej - opowiada Dudzik. - Ważne było też dla mnie rozpoczęcie współpracy z Markiem Popiołkiem, nasze drogi się przecinały. Zaczęliśmy w Radomiu, potem byliśmy w Starogardzie Gdańskim, a 2024 roku dołączyłem do sztabu Marka na drugą połowę sezonu w Legii Warszawa. Wówczas zobaczyłem, jak się pracuje pod presją.

Ciekawe były też wyjazdy zagraniczne. Najpierw był portugalski Basket Clube Coura Paredes de Coura, a potem niemiecki Ebbacke White Wings Hanau. - O epizodzie w Portugalii nie ma, co opowiadać - to nie był dobry pomysł. Potem byłem asystentem Kamila Piechuckiego w Niemczech, na trzecim poziomie rozgrywkowym. Bardzo ciekawe doświadczenie - rywalizowaliśmy z drugimi zespołami Bayernu Monachium czy Ratiopharmu Ulm, gdzie grali wówczas Jeremy Sochan i Igor Milicić junior. Miałem zostać tam na kolejny sezon, ale Marek Popiołek zaproponował mi pracę w roli asystenta w PLK, w Radomiu. Nie wahałem się.

W Lesznie natomiast nikt się nie waha, jeśli chodzi o awans. To jest cel, o czym świadczą budżet, skład i wyniki na początku sezonu. - Presja jest, ale naprawdę się na tym nie skupiam - mówi Dudzik. - Każdemu młodemu trenerowi życzę takiej możliwości pracy pod presją, jaką ja otrzymałem w Lesznie. Dla mnie najważniejszy jest sobotni lub niedzielny mecz, przygotowuję zespół do rywala z tygodnia na tydzień. Nie zastanawiam się, co będzie w kwietniu czy maju w play-off. Oczekiwania są duże, ale kluczem jest ciężka praca. My dobrze pracujemy, dobrze trenujemy, wyglądamy z meczu na mecz coraz lepiej.

Jeszcze jedna ciekawostka a propos sztabu trenerskiego Polonii - asystentem Dudzika jest Flavio Manieri, 49-letni Włoch zadomowiony w Polsce. Były koszykarz, który przez kilkanaście lat grał w swoim kraju, reprezentując choćby Virtus Roma, Tiber Roma i Riva del Garda. Jeszcze jako zawodnik zdobył licencję trenerską i rozpoczął pracę szkoleniową. Najpierw w okolicach Rzymu, a potem w Polsce - w Akademii Gortata.

- Flavio ma żonę Polkę, założył tu rodzinę, od 2019 roku mieszka w Polsce. W poprzednim sezonie był asystentem w ŁKS Łódź, prowadził tam także grupy młodzieżowe. Ale jak w Łodzi zaczęły się zmiany trenerskie, to w końcu zrezygnował. Był na rynku, a ja wiedziałem, że muszę mieć asystenta. Wystarczyły nam dwie rozmowy, żeby się porozumieć - opowiada Dudzik.

- Flavio jest przy pierwszej drużynie, ale pracuje także jako koordynator grup młodzieżowych. Ma za sobą dobrą karierę zawodniczą - grał w Serie A, w Pucharze Koracza, był w młodzieżowych kadrach Włoch. Ma ciekawe, szerokie spojrzenie na koszykówkę. Daje drużynie dobrą energię i włoski temperament - mówi trener Polonii.

Na koniec wracamy do Dudzika seniora, pana Stanisława. - To mój największy fan, wszystkie mecze ogląda, rozmawiamy po każdym, a kiedy może, to przyjeżdża do Leszna. Czy jestem do niego podobny jako trener? Nie da się odpowiedzieć na to pytanie. Inne czasy, inna koszykówka, inna metodologia treningu - mówi Dudzik junior.

I opowiada ciekawostkę: - Dwukrotnie zdarzyło się, że prowadziliśmy z tatą drużyny przeciwko sobie. To było na początku mojej kariery, gdy prowadziłem Tarnovię w trzeciej lidze. Wylosowano nas do tych samych turniejów półfinałowych o awans do drugiej ligi. Za pierwszym razem wygrał tata, który prowadził Politechnikę Świętokrzyską, rok później zwyciężyłem ja z Tarnovią - wspomina Dudzik.

View quoted post on X

Łukasz Cegliński Verified account @cegieu · 4d

MAGISTER GORDON, CZYLI ZARZĄDZANIE GTK GLIWICE #plkpl

Najpierw luźna myśl: czy trenerzy Polonii Warszawa mieli i mają szczególne umiejętności szkolenia rozgrywających na ligowy poziom? Za mojej kadencji pisania o baskecie było ich całkiem sporo: Krzysztof Sidor, Łukasz Pacocha, Tomasz Ochońko, Kamil Łączyński, Adrian Kordalski, Michał Kierlewicz. A jeśli dodać rozgrywających, którzy nie są wychowankami "Czarnych Koszul" ale w Polonii wchodzili do seniorów, to mamy jeszcze Łukasza Koszarka, Marcina Nowakowskiego i Michała Kwiatkowskiego.

Ale dziś skupię się na najmłodszym rozgrywającym, który wyszedł z warszawskiej Polonii - Kacper Gordon, rocznik 2002, jest najlepszym strzelcem i podającym GTK Gliwice, które po sześciu kolejkach ma dobry bilans 3-3 i zajmuje miejsce w środku tabeli.

Średnio 13,2 punktu oraz 4,6 asysty, a do tego 2,8 zbiórki oraz 2,7 przechwytu - w tej ostatniej statystyce Gordon jest drugi w całej lidze za Conleyem Garrisonem z Zastalu Zielona Góra. Kacper trafia też najlepiej w karierze - ma 50 proc. skuteczności z gry, 37,9 proc. za trzy oraz 82,8 proc. z wolnych. Warto też zauważyć, że w sześciu meczach popełnił tylko osiem strat.

I teraz tak - sześć spotkań to z jednej strony bardzo mało, za nami ledwie 1/5 rundy zasadniczej. Pod tym kątem jest za wcześnie, by napisać, że Gordon rozgrywa życiowy sezon. Ale z drugiej strony sześć spotkań to wystarczająco dużo, żeby powiedzieć, że jest w dobrej formie, że ten życiowy sezon może się wydarzyć.

Tym bardziej że kariera Kacpra to stały rozwój - dwa sezony epizodów w Śląsku Wrocław, dwa sezony zaczepienia się w rotacji Twardych Pierników Toruń oraz Arki Gdynia, dwa sezony rosnących minut i osiągów w GTK. Powoli, ale regularnie, Kacper Gordon idzie w górę.

- Zacząłbym od tego, że po tym początku sezonu jestem zadowolony z drużyny - mówi zawodnik. - Z tego, jak uczymy się siebie, jak z każdym meczem rozwijamy się jako zespół. Widzę, że każdy z nas dostosowuje się do swojej roli i realizuje swoje zadania. W poprzednim sezonie mieliśmy z tym duży problem - mówi Gordon.

- Moim indywidualnym celem było to, żeby być dużo bardziej agresywnym w ataku i w obronie, żeby tworzyć sobie jak najwięcej okazji do kreowania przewag, do rzucania, do szukania przechwytów.

Przy tych przechwytach na chwilę się zatrzymuję i dopytuję o ten aspekt, bo - przypomnę - Kacper jest drugim najlepszym "kradnącym piłki" w PLK.

- Większość tych przechwytów wynika z presji na piłce, z wyjmowania piłki z kozła, z wywierania presji na rywalach, gdy grają akcje typu hand off. Myślę, że jestem też lepiej przygotowany fizycznie i w parze z doświadczeniem daje mi to wiedzę, kiedy tę presję mogę wywrzeć. Bo trzeba pamiętać, że przechwyt to jest coś ekstra, a głównym zadaniem obrony jest to, żeby rywal nie zdobył punktów. Trzeba się pilnować, żeby przede wszystkim działała obrona zespołowa.

Świetnie się rozmawia z Kacprem, więc zahaczam o wspomnianą na wstępie Polonię. Czy tam jest lub był jakiś wyjątkowy know how dotyczący rozgrywających?

- Trudno mi powiedzieć, trudno szukać uogólnień. Powiem więc o sobie - dla mnie bardzo istotną postacią w Polonii był Adam Latos. To on najdłużej był moim trenerem w okresie młodzieżowym. I może to on jest tą osobą, która miała najwięcej zasług, jeśli chodzi o tych rozgrywających? Wiem, że Michał Kierlewicz też długo grał u trenera Latosa. A trener bardzo dbał nie tylko o wyszkolenie techniczne, ale też o naszą wszechstronność - mówi Gordon.

Kacper wie, jak oceniać trenerów, bo wywodzi się z koszykarskiej rodziny. Jego tata, Maciej, rocznik 1973, urodził się w Bydgoszczy, ale koszykówki uczył w Toruniu, a w latach 90. grał w warszawskich AZS AWF, Polonii i Skrze. A potem został trenerem, który pracował i z kobietami, i z mężczyznami, i z młodzieżą.

- Dużo wziąłem od taty, to z nim najwięcej rozmawiałem i rozmawiam o koszykówce. I to od początku, od kiedy zacząłem się bawić. Mówiliśmy o różnych aspektach basketu, omawialiśmy treningi, omawialiśmy mecze. Dużo rzeczy z tatą konsultowałem, jest we mnie sporo jego koszykarskiej wiedzy - mówi Kacper.

A jeśli o wiedzy mowa - Gordon to od lipca magister zarządzania. - Studiowałem w Toruniu, Uniwersytet Mikołaja Kopernika umożliwia sportowcom tzw. karierę dwutorową, czyli specjalną, indywidualną organizację studiów. A do tego jest też taki program jak Narodowa Reprezentacja Akademicka, dzięki czemu uprawiając sport na zawodowym poziomie można mieć dodatkowy kontakt z wykładowcami.

- Moje obecności na zajęciach nie były aż tak istotne, sporo ćwiczeń i wykładów odbywało się online w terminach, które sportowcom pasują. Ale egzaminy oczywiście zdawałem osobiście, jeździłem do Torunia. Byłem na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania, a na kierunku zarządzanie miałem specjalizację nowoczesne zarządzanie przedsiębiorstwem - opowiada Gordon.

- Lubię mieć coś obok koszykówki, coś, co pozwala mi się rozwijać. Nauka, poznawanie czegoś, zgłębianie tematu, pozwalają rozwijać koncentrację, selekcję wiadomości. Dlatego studiuję dalej - jestem na studiach podyplomowych na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu. Kierunek to kontroling finansowy, w pełni w trybie online. Po jego ukończeniu będę miał certyfikat, zostanę wpisany na listę audytorów, kontrolerów finansowych.

- Ale to wciąż jest plan B na życie poza koszykówką. Na razie na 100 proc. liczy się basket - kończy Kacper Gordon. Zobaczymy, czy podtrzyma bardzo dobrą formę z porządku sezonu i czy GTK, w którym wychowanek Polonii się zadomowił, na tym skorzysta.

View quoted post on X

Andrzej Jankowski @bArJanek · 5d

Na zapleczu #plkpl bez zmian, trzeci mecz z rzędu Gal Gelinski z triple-double. 13pkt. 10zb.12 as na 4:11 do końca meczu @kkspolonia vs @sksstarogard #1LKosz ❗❗❗

View quoted post on X