இரா.சரவணன்

‘நந்தன்’ படம் பார்த்து சசிகுமாரிடம் கண் கலங்கிய தலித் பஞ்சாயத்து தலைவர்கள்… படத்தில் காட்டப்பட்டுள்ள அத்தனை காட்சிகளும் தங்கள் வாழ்வில் நடந்த நிஜங்களாக ஒப்புதல் வாக்குமூலம் கொடுக்கிறார்கள். நிஜ நந்தன்களின் கண்ணீர், நிச்சயம் உங்கள் மனதை உலுக்கும்…
#Nandhan #நந்தன்

ஒரு மாதத்திற்கு முன்னரே அம்மாவிடம் உத்திரவாதம் கொடுத்திருந்தும் இந்தத் தீபாவளிக்கு ஊருக்குப் போக முடியவில்லை. அக்காக்கள், நண்பர்கள் என அத்தனை பேரின் எதிர்பார்ப்புகளையும் ஏமாற்றியதில் தாங்க முடியாத வருத்தம். காலையில் பெய்த மழை மட்டுமே ஆறுதல். பெருமழை தூறலாகக் குறைந்த பொழுதில் அலுவலகம் போக சாலையோரமாக நடந்தேன். வாகனங்கள் சாலையில் சீறிப்பாய, அவை தண்ணீரை மேலே அடித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகக் கவனமாக ஒதுங்கி நடந்தேன். அப்போது தமிழ்நாடு அரசு முத்திரை பதித்த கார் ஒன்று எதிரே வர, இன்னும் ஒதுங்கி நடந்தேன். சட்டென அந்த கார் நின்றது. ‘யாராக இருக்கும்?’ எனத் தயங்கி நின்றவன், ‘யாராக இருந்தால்தான் என்ன?’ என மேற்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினேன். நின்ற காரிலிருந்து இறங்கிய ஒருவர் “சரவணன்…” என அழைத்தார். திரும்பிப் பார்த்தால், மாண்புமிகு அமைச்சர் வன்னி அரசு… கையில் வைத்திருந்த பலகாரக் கூடையை அப்படியே ரோட்டில் போட்டுவிட்டு அருகே ஓடினேன். “என்ன இப்படி நடந்து போறீங்க?” என்றார் வன்னி அண்ணன். “அலுவலகம் அருகில்தான்…” என்றேன். சட்டென தோள் மீது கைப்போட்டு “வாங்க போகலாம்” என்றபடி வன்னி அண்ணன் அலுவலகம் நோக்கி நடக்க, அவரை அடையாளம் கண்டு சாலையில் கூட்டம் கூடிவிட்டது.

அலுவலகம் வந்தார் அண்ணன். வீட்டிற்குத் தகவல் சொல்ல, என் மனைவி கலாவும் குழந்தைகளும் வந்தார்கள். கலா பலகாரங்கள் பரிமாற, அண்ணன் ரசித்துச் சாப்பிட்டார். “அப்படியே கொஞ்சம் இட்லியும் கறிக்குழம்பும்…” என நாங்கள் வற்புறுத்த, வேறு வழியின்றிச் சம்மதித்தார். தன் சொந்த அக்காவை அப்படியே பிரதி எடுத்ததுபோல் கலா இருப்பதாகச் சொன்னார்.

தன் ஆரம்ப கால வாழ்வு தொடங்கி எல்லா விஷயங்களையும் மகிழ்வும் நெகிழ்வுமாகப் பகிர்ந்து கொண்டார். தலைவர் திருமாவளவன் அவர்களுக்கு போன் போட்டு எனக்குக் கொடுத்தார். “ரோட்டில் நடந்து போகிற ஒருவருக்காக வண்டியை நிறுத்திவிட்டு இறங்கி வருகிற அமைச்சரை இத்தனை காலத்தில் நான் பார்த்ததில்லை. என்னதான் பழக்கம் என்றாலும் வன்னி அண்ணன் என்னைக் கண்டுகொள்ளாமல் கடந்து போயிருக்கலாம். ஆனால், என்றைக்கும் எளிமை மாறாத அதே வன்னி அண்ணனாகவே அவர் இருக்கிறார். காரணம் கேட்டேன்… தலைவர்தான் காரணம் என உங்களைச் சொன்னார்… தலைவராக மட்டுமில்லை… ஒரு தந்தையாகவே வன்னி அண்ணனை நீங்கள் வழி நடத்துகிறீர்கள்…” என்றேன். தலைவர் திருமா அண்ணன் நெகிழ்ந்து போனார். வன்னி அண்ணன் அமைச்சரான பின்னணியைத் தலைவர் சொல்லச் சொல்ல, ‘ஒரு தலைவன் என்பவன் இப்படியல்லவா இருக்க வேண்டும்!’ எனச் சிலிர்த்துப் போனேன்.

“கிராமத்திற்குப் போய் தீபாவளி கொண்டாட முடியவில்லையே என நினைத்தேன். உங்கள் வருகையும் அன்பும் தீபாவளி பரிசாக என்னை நெகிழ வைத்துவிட்டது. நான் எழுதிய ‘சங்காரம்’ புத்தகத்தைப் பலமுறை நீங்கள் கேட்டும் உங்களுக்குக் கொடுக்காத நான் தம்பி யுவராஜ் கணேசன் எழுதிய ‘ஒத்திகை’ புத்தகத்தை உங்களுக்கான பரிசாகக் கொடுக்கிறேன். உங்களின் மாசற்ற அன்புக்கு இதுதான் ஈடானதாக இருக்கும்…” எனச் சொல்லி ‘ஒத்திகை’ புத்தகத்தை வன்னி அண்ணனுக்குக் கொடுத்தேன். மிகச் சரியாக அந்த நேரத்தில் தம்பிகள் யுவராஜும் ஜெயசூர்யாவும் வந்தார்கள். தீபாவளி நாளில் கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக அமைச்சர் வன்னி அண்ணன் அலுவலகம் வந்து அளவளாவிப் போனதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி.

சைரன் சத்தம், அணிவகுக்கும் கார்கள், பாதுகாப்புக்கான போலீஸ், ஆரவாரத்துக்கான ஆட்கள் என ஓர் அமைச்சருக்குரிய எந்த அடையாளங்களும் இல்லாமல் கார் ஏறினார் வன்னி அண்ணன். சுமார் 20 வருடங்களுக்கு முன்னால் ஒரு தேநீர்க் கடை வாசலில் நான் எப்படிப் பார்த்தேனோ… அமைச்சரான பிறகும் அப்படியே இருக்கிறார் வன்னி அண்ணன்!

மதிய உணவுக்குப் பிறகான மயக்க நேரம்… சூரி அண்ணன் போன் பண்ணினார்.

“அண்ணே… நம்ம வீட்ல ஒரு விசேஷம்…” என்றார்.

“என்னிக்குன்னு சொல்லுங்கண்ணே… ஓடியாந்துர்றேன்…” என்றேன்.

“நீங்க வந்துடுவீங்க… இருந்தாலும் அழைப்பிதழ் கொடுக்கனுமில்ல…” என்றார் சம்பிரதாயமாய்.

“அண்ணன்… நான் உங்க வீட்ல ஒருத்தன். மற்றவங்களுக்கு அழைப்பு வைக்கவே உங்களுக்கு நேரம் பத்தாது. எனக்கு அழைப்பு அனுப்பனும்னு நினைச்சீங்கன்னா, வாட்ஸாப் பண்ணுங்க போதும். தயவுபண்ணி நேரம் ஒதுக்கி நேர்ல வராதீங்க…” என்றேன் கெஞ்சலாய்.

“வரவான்னு கேட்டா நீங்க இப்படித்தான் சொல்வீங்கன்னு தெரியும். அதான் வாசல்ல காரை நிறுத்திட்டு உங்ககிட்ட பேசிட்டே வந்தேன். கதவைத் திறங்க…”

ஓடிப்போய் அலுவலகக் கதவு திறந்தால், அழைப்பிதழோடு நிற்கிறார் சூரி அண்ணன். அவர் சகோதரரின் மகள் திருமணம். என் மனைவி கலா வரும்வரை காத்திருந்து அழைப்பிதழ் கொடுத்தார். கிராமத்தில் இருக்கும் என் அம்மாவுக்கு போன் பண்ணி, நலம் விசாரித்து திருமணத்திற்கு வரச் சொன்னார். வந்தோம், அழைப்பிதழ் வைத்தோம் எனக் கடந்திருக்கலாம். ஆனால், கொஞ்சமும் மாறாத வாஞ்சையும் பேரன்புமாய் ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேலாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

“நீங்க நிறைய பேருக்கு அழைப்பிதழ் கொடுக்க வேண்டி இருக்கும். தயவுபண்ணி கிளம்புங்கண்ணே…” என அவரைத் தள்ளிக்கொண்டு காருக்கு வந்தேன். “சென்னையில உங்களுக்குத்தான் அண்ணே முதல் அழைப்பு. இனிதான் மற்றவங்களுக்குக் கொடுக்கனும்...” என்றார் கார் ஏறும் முன். அப்படியே கட்டிக் கொண்டேன்.

‘மண்டாடி’யின் வானளாவிய வெற்றிகூட அண்ணனைக் கொஞ்சம்கூட மாற்றவில்லை!

மாமன்னன் ராஜராஜனின் 1041வது சதய விழாவில் ‘தண்ணீரும் தன்னிகரற்ற மன்னன் ராஜராஜனும்’ என்கிற தலைப்பில் பேசினேன்.

“நிழல் விழாத கோபுரம், 80 டன் எடை கொண்ட ஒரே கல் என்றெல்லாம் கற்பனைக் கதைகளைப் பரப்பாமல், மாமன்னன் ராஜராஜன் நீர் மேலாண்மையில் காட்டிய தீவிரத்தைப் பேசுங்கள். ஏராளமான நீர் நிலைகளை உண்டாக்கி வானம் பொய்த்தாலும் பூமி செழிக்கும் சூழலைச் செய்து காட்டியவன் ராஜராஜன். எளிய வருமானம் கொண்ட வீட்டில் ஒரு தாய் எப்படி பணத்தை அரிசிப் பானை, கடுகு டப்பா, ட்ரங்கு பெட்டி, சுருக்குப்பை எனப் பல இடங்களில் சேமித்து வைத்து நெருக்கடியைச் சமாளிக்கிறாளோ, அதைப்போல் பெய்கிற மழையை ஏரி, குளம், குட்டை, ஊரணி, கண்மாய் எனப் பல்வேறு வடிவங்களில் பாதுகாத்து வைத்தவன் ராஜராஜன். போரில் காட்டிய ஆர்வத்தைக் காட்டிலும் அவன் நீரில் காட்டிய அக்கறை அதிகம். ஒரு பயிரின் சல்லி வேர்களைப் போல் நம் மண்ணின் கடைக்கோடி வரை கிளை வாய்க்கால்கள் நீள அவனே காரணம். வயல்களில் நாம் நடுகிற நாற்றுக்கும், நாம் உண்ணுகிற ஒவ்வொரு கவளச் சோற்றுக்கும் மாமன்னன் ராஜராஜனுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும். ‘நீரைக் காக்க யார் அக்கறை காட்டுகிறார்களோ… அவர்களின் பாதங்களை என் தலையில் சுமக்கவும் நான் தயார்’ என்றான் ராஜராஜன். அவனுடைய வாரிசுகளாக, வம்சாவழிகளாக வந்த நாம் இன்றைக்கு என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம்? குளம், குட்டைகளைத் தூர்க்கிறோம். ஏரிகளில் வீடு கட்டுகிறோம். நீர் நிலைகள் யாவையும் ஆக்கிரமிக்கிறோம். பணம் கொடுத்து பாட்டில்களில் நீர் வாங்கிக் குடிக்கும் நிலை வந்த பிறகும் நீர் மேலாண்மையில் நாம் இவ்வளவு பின்தங்கி இருக்கலாமா? பெரிதாக ஒன்றுமில்லை… சொட்டிக் கொண்டிருக்கும் தண்ணீர்க் குழாயை இறுக்கமாக மூடுவதுகூட நீங்கள் ராஜராஜனுக்குச் செய்யும் நன்றிக் கடன்தான்!” எனப் பேசினேன்.

நேர நெருக்கடியால் முக்கிய கோரிக்கை ஒன்றை முன்வைக்க முடியாமல் போய்விட்டது. அது: “மழை நீர் சேகரிப்பு, இலவச ஆடு, மாடு உள்ளிட்ட திட்டங்களை ராஜராஜன் செயல்படுத்தினான். அவற்றைப் பின்பற்றித்தான் இப்போதைய அரசுகளும் அத்தகைய திட்டங்களைச் செயல்படுத்துகின்றன. அதைப்போல் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே ‘ஏரி வாரியம்’ அமைத்து நீரைக் காத்தவன் ராஜராஜன். அதைப் பின்பற்றி ஏரி வாரியத்தை அமைத்து அதில் நீராதாராங்களைக் காக்கவும் மீட்கவும் போராடுகிற தம்பி நிமல் ராகவன் போன்றோரை தமிழக அரசு நியமிக்க வேண்டும்”

சதய விழா நடந்த இரு நாட்களும் பெருமழை பெய்யாமல் அட்சதை போடுவதைப் போல் அவ்வப்போது தூறல் போட்டது வானம். நீர் காத்த மன்னனின் பிறந்த நாளுக்கு வானம் சொன்ன வாழ்த்து அது!

தஞ்சாவூர் சட்டமன்ற உறுப்பினர் இரா.விஜய் சரவணன் ரசிகர் மன்றத் தலைவராக இருந்தபோது எனக்கு நல்ல பழக்கம். தயக்கமற்ற அவருடைய பேச்சும், மன்ற மனநிலையைத் தாண்டிய மக்கள் நல ஆர்வமும் அப்போதே பிடிக்கும். அதனால் அவ்வப்போது ஜூனியர் விகடனில் தஞ்சாவூர் குறித்த கட்டுரைகளை எழுதுகிறபோது விஜய் சரவணனிடமும் கருத்து கேட்டு வெளியிடுவேன். கால ஓட்டத்தில் நான் சினிமா பக்கம் வந்துவிட்டேன். பல கட்சிகள் அழைத்தபோதும் எந்தப் பக்கமும் போகாமல் விஜய் சரவணன் விஜய் பக்கமே உறுதியாக நின்றார்.

த.வெ.க அரசியல் கட்சியாகத் தீவிரமானபோதே நான் விஜய் சரவணனின் பங்களிப்பைத் தேடினேன். காரணம், கூட்டத்தை ஒருங்கிணைப்பதிலும் உரியவர்கள் வரும்வரை எல்லோரையும் கட்டிப் போடும் விதமாய்ப் பேசுவதிலும் விஜய் சரவணன் வல்லவர். விஜய் சாரின் அரசியல் சுற்றுப் பயணத்தில் விஜய் சரவணன் செய்திருக்க வேண்டிய ரோல் அண்ணன் ராஜ்மோகன் வசம் போயிருந்தது. பின்னர் தேர்தல் விஜய் சரவணனுக்கு தஞ்சாவூரில் சீட் கிடைத்தது. பலரிடமும் அவருடைய வெற்றி குறித்து விசாரித்துக்கொண்டே இருந்தேன்.

ஒருமித்த டெல்டா மாவட்டங்களில் த.வெ.க.வுக்கு பெரிய செல்வாக்கு இல்லாமல் போன நிலையிலும், தஞ்சையில் 17,000 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றார் விஜய் சரவணன். ‘நிச்சயம் அமைச்சர்’ என அத்தனை பேரும் ஆருடம் சொன்ன நிலையில், திடீரென அவர் சம்பந்தப்பட்ட வீடியோ ஒன்று வெளியாகி எல்லோர் கணிப்பையும் தவிடு பொடியாக்கியது. அமைச்சரவை பட்டியலில் விஜய் சரவணன் பெயர் இல்லை. சட்டமன்றக் கூட்டத் தொடரில் ஒருநாள் விஜய் சரவணன் நெஞ்சுயர்த்திப் பேசிய போதுதான் பலரும் அவரை வியந்து பார்த்தார்கள். அவருடைய சமீபத்திய பேட்டியும் பிரமிக்க வைத்தது.

தஞ்சாவூர் மாமன்னன் ராசராசனின் 1041வது சதய விழாவின் அழைப்பிதழைக் கொடுப்பதற்காக குழுத் தலைவர் என்.எஸ்.சரவணனுடன் நம் அலுவலகம் வந்தார் விஜய் சரவணன்.

இயக்குநர் இரா.சரவணனை பார்க்க வந்தவர், என்னைக் கண்டதும் ஷாக்கானார். ஜூ.வி.யில் பணியாற்றிய காலத்தில் பழகிய நாங்கள் அதன் பிறகு பேசிக்கொள்ளவில்லை. பழைய நினைவுகளைக் கடகடத்தோம். “நான் உங்களோட ‘உடன்பிறப்பே’ படத்துக்கு அடிமை. எனக்கு நாலு அக்காக்கள்… அதனாலேயே அந்தப் படத்தைப் பார்க்கிறப்ப எல்லாம் கண் கலங்கிடும். அதை டைரக்ட் பண்ணியவரே நீங்கதான்னு இப்போதான் தெரியுது” என்றார்.

மன்ற நிர்வாகியாய் இருந்தவரைச் சட்டமன்ற உறுப்பினராய் நான் பார்த்ததும், ஒரு பத்திரிகையாளராய் இருந்தவரை இயக்குநராய் அவர் பார்த்ததும் ‘அடடா’ என்றிருந்தது.

அடுத்த நிமிடத்தின் ஆச்சர்யம் என்னவென்று ஒளித்து வைப்பதில்தானே உலகின் சுவாரஸ்யம் இருக்கிறது!