Maria Libura

Dominika Pietrzyk Verified account @d_pietrzyk · 5h

Napisałam o biznesie wokół otyłości.
❌Profesorowe, uczelnie, organizacje pacjenckie dostają pieniądze od producentów leków na otyłość - później opowiadają o walce z otyłością w Sejmie, Senacie, na konferencjach, w mediach społecznościowych, na bezpłatnych webinarach dla pacjentów. Wątek farmakoterapii się pojawia, ale przecież "nie promują konkretnych produktów". Czy ujawniają konflikt interesów?
I tu wjeżdża mój ulubiony fragment tekstu z odpowiedzi na pytania przesłanej przez Uczelnię Łazarskiego:
‼️"Obowiązek ujawniania konfliktu interesów wynika z przepisów prawa i dotyczy określonych osób oraz sytuacji (...). Nie oznacza to jednak, że taki obowiązek spoczywa na każdej osobie publicznie wypowiadającej się na temat systemu ochrony zdrowia, np. podczas konferencji czy debaty eksperckiej".
Tak, to prawda. A że debata jest akurat w parlamencie - co to komu szkodzi.

rp.pl/leki-i-terapie…

View quoted post on X

Tomasz Skajster ﻥ Verified account @skajster · 2h

Obawiam się, że stricte biznesowe podejście do „usług medycznych” nieodmiennie wiąże się z pojęciem OPŁACALNOŚCI, pozostającym w fundamentalnym konflikcie z zasadami etycznymi i deontologicznymi wykonywania lekarskiego „fachu” (dawniej mawiano: posłannictwa).

Trzeba zrozumieć rzecz elementarną: medycyna, poprzez przedłużanie ludzkiego życia, leczenie nieuleczalnie chorych czy kosztowną poprawę jakości ich życia, nie zawsze jest opłacalna. Z czysto księgowej perspektywy zazwyczaj jest NIEOPŁACALNA.

Leczenie zaawansowanych nowotworów, postępujących schorzeń neurodegeneracyjnych czy psychicznych, długotrwała intensywna terapia, rehabilitacja po ciężkich uszkodzeniach mózgowia, wieloletnia opieka nad osobami z głęboką niepełnosprawnością – wszystko to pochłania ogromne środki, niekoniecznie przynosząc wymierny zwrot ekonomiczny. Środki, które „opłaca się” realokować. Z perspektywy rachunku zysków i strat są to przedsięwzięcia nierentowne. Strata. Marnotrawstwo. Pieniądze wyrzucone w błoto. Taka jest „logika ekonomiczna”.

Tyle że właśnie dlatego istnieje PUBLICZNA, systemowa opieka zdrowotna. Jej produktem jest intangible asset, jakim jest powszechne poczucie bezpieczeństwa, życie w mniejszym lęku, że ktoś zakończy nasze leczenie „w ramach optymalizacji kosztów”, bo „jest nieopłacalne”, albo nasze życie jest „już” małowartościowe z utylitarystycznej perspektywy.

Publiczna opieka zdrowotna istnieje nie po to, aby przynosiła zysk, lecz aby człowiek ciężko chory, starszy, z niepełnosprawnościami czy trwale niezdolny do pracy nie stawał się zbędnym obciążeniem, którego najlepiej pozbyć się z bilansu, redukując „niepotrzebne koszty”. Morale społeczne budowane jest jako kumulacja odniesień ksobnych, dlatego przecież na wojnie ratuje się rannych, a nie ich dobija...

Dlatego IMO powierzanie projektowania publicznej opieki medycznej koncernom konsultingowym w rodzaju tych ww. uważam za fundamentalne nieporozumienie. Firmy te wyrosły z kultury optymalizacji kosztów, maksymalizacji efektywności finansowej i rentowności. Słyną z tego. Tymczasem szpital nie jest fabryką, pacjent nie jest produktem, lekarz nie jest mechanikiem ani operatorem linii produkcyjnej, a wyleczenie chorego nie jest transakcją handlową.

Publiczne pieniądze należy wydawać racjonalnie. Nikt nie postuluje marnotrawstwa. Ale racjonalność ekonomiczna musi pozostawać NARZĘDZIEM realizacji celów medycznych, a nie nadrzędnym kryterium decydującym, komu warto pomóc, a komu już nie. Nie opłaca się.

Wielką bolączką, nie tylko polskiego bałaganu ochrony zdrowotności, jest to, że za jego porządkowanie zabierają się ludzie postrzegający rzeczywistość wyłącznie przez pryzmat arkusza kalkulacyjnego. Dla nich zmniejszenie wydatków oznacza sukces, niezależnie od tego, czy osiągnięto go poprzez usprawnienie organizacji, czy ograniczenie dostępu do leczenia. W Excelu wszystko się zgadza. Koszty maleją. Wskaźniki się poprawiają. Premie menedżerskie można wypłacać. Premiować „najbardziej ekonomicznych” lekarzy. Tyle że perspektywa Excela wymusza cherry-picking, co widać choćby w sektorze niepublicznym.

Przypomina mi się pewien wiceminister o charakterystycznej, kwadratowej twarzy, który z dumą opowiadał PUBLICZNIE o sukcesach jako dyrektor oddziału „Narodowego” Funduszu „Zdrowia”. Miarą sukcesu miał być wyjątkowo wysoki odsetek odrzucanych wniosków o rehabilitację. I największe oszczędności w skali kraju...

Proszę dostrzec potworność tej logiki. Instytucja powołana do finansowania leczenia uznaje za sukces fakt, że udało jej się tego leczenia NIE SFINANSOWAĆ. Urzędnik chwali się oszczędnościami uzyskanymi dzięki odmowie świadczeń.

I oto cała filozofia zarządzania ochroną zdrowotności sprowadzona do absurdalnego paradoksu: im mniej ciężko chorych pacjentów otrzyma na czas pomoc, tym lepszy wynik finansowy instytucji powołanej właśnie po to, aby im ją zapewnić. „Siłami natury”.

I z tym Państwa zostawiam.

CC: @JakubZN @MariaLibura @kmieciak_b @RzeczPacjenta @brunet_dr

View quoted post on X

OficjalneZero Verified account @OficjalneZero · 5d

🗣️ "Ja chciałem powiedzieć, że gdyby Mateusz Wierdak nie uciskał bez zabezpieczenia, bez rękawiczek tej krwawiącej rany, gdyby nie upchał tych wszystkich gazików do klatki piersiowej, to ten policjant nie doczekałby przyjazdu karetki. Nie ma co do tego najmniejszej wątpliwości"

View quoted post on X

Władysław Kosiniak-Kamysz Verified account @KosiniakKamysz · Nov 6

Sejm uchwalił ustawę o Karcie Rodziny Mundurowej! 🇵🇱

Ulgi na kolei i ulgi paszportowe, szybszy dostęp do lekarza, pierwszeństwo w przedszkolach przy przeniesieniu służbowym. Wsparcie obejmie około 2 mln osób - żołnierzy, weteranów, strażaków, druhów OSP i ich rodziny.

Kto służy Polsce, musi wiedzieć, że Polska zadba o niego i jego rodzinę. To zobowiązanie państwa, nie przywilej!

View quoted post on X